Semih Kaya ve çocuk

İkiside derbide Fenerbahçe Stadı'ndaydı. İkiside sahadaydı. İkisinin üstünde de forma vardı. İkiside seyirciye parmaklarını gösterdi. Biri Semih Kaya, diğerinin adını bilmiyorum. Futbolcularla el ele tutuşup seremoniye çıkan ÇOCUK.
Maç büyük. Milyonların kalbi hop hop atıyor. Ezeli rekabet, çekişme, ne ararsan var  maçta. Bu büyük ortamda fırsatları değerlendirmek lazım. Nasıl mı yapacağız? Parmakları şıklatarak. Hele yıllar sonra Galatasaray seyircisi gelmiş, düşmanlıklar sonlanmak üzere ama bu parmak şıklatmak ne oluyor?
Fırsat ya değerlendirmek lazım. Küçücük çocuk, Galatasaylı futbolcuların önünde, hem de milli marş okunurken 6-0'lık skoru parmaklarıyla şıklattı.
Ne diyor sizi çok fena yenmiştik. Tekrar olur ona göre gibilerden. Bana göre çok çok hesaplı çok ince, tam yerinde, Fenerbahçe-Galatasaray rekabetine bağlı enfes bir espiri.
Ne var ki Milli Marş çalınıyor. Ardından sana kim terbiye verdi falan. Tepkiler.
Gelelim Semih'e. İki eliyle birlikte şıklatıyor parmakları.
Maç Fenerbahçe maçı. Büyük maç heyecan yüksek, fırsatı değerlendirmek lazım. Başparmak avuçta diğer parmaklar dik.
Ne bu ya? diyosun ve hemen uyanıyorsun. Bir siyasi partinin son yıllardaki düsturu.
Çocukta Milli Marş var, Semih'te siyaset hadi delikanlıya sen nasıl terbiye edildin falan. Ama espiri çok ince ve tamamen sportif. Gider mi gider. Gittide.
Semih'e ne diyeceğiz? Abi burası siyaset arenası değil, bir partinin miting alanı değil, şıkırdattığın parmakların rekabetle futbolla alakası yok.
Hani fırsat bu fırsat ya. Bakarsın ardından bir avanta gelir. Her ne kadar 4. yıldızı ima etse de altında yatan Rabia'dır.
Gelir mi gelir. Mesela Emre'ye ne geldi bilmiyoruz ama Hakan Şükür'e vatandan kaçmak düştü. Hepsinin bir ödülü var.
Ben Milli Marşta yapılan espiriyi hoş görüyorum. Semih'den sonra.