Toprakta hazırlık var, gökyüzünde düğün

Toprakta telaşlı bir hazırlık var, bahar geldiği için mi? Yeryüzünün, üzerinde yürünmesine bile tahammülü kalmamış. Toprak mutlu, toprakta tarifsiz bir heyecan…

Denizse ne kadar üzgün, kımıldamaya hali yok gibi.

Ne oldu toprak niye bu hazırlık?

Ya sen niye üzgünsün, ey deniz?

Nisanda niye puslu gökyüzü?

Rüzgâr ne kadar sert esiyor, temizlik mi yapıyorsun ey rüzgâr?

Yollar kapanmış, yollar tıkanmış. Ne istiyorsun benden ey yol, anlamıyorum.

Ne istiyorsun bizden bastığım toprak, seni çok mu incittim?

Yağmurlar yıkasaydı seni ey yol, seni temizlemeye yeter mi ki benim gözyaşlarım?

Ne istiyorsun benden toprak, niye bu karar sert esiyorsun rüzgâr? Bana mı kızdın?

Hazır gibisin artık, anladım alacaksın Onu bizden. Ona bizden daha iyi bakacaksın, Ona bizden daha iyi sahip çıkacaksın öyle mi?

Haklısın, kırdılar Onu, engelleyemedim, ey toprak…

Kızmakta haklısın ey rüzgar…

Sahip çıkamadık Ona, ey deniz… 

O bizim umudumuzdu, şimdi söyler misin umudumu da mı aldın? Işığımdı O benim, ışıkları mı kapattın?

Bizi bıraktın mı ey Dost? Bırakmazsın biliyorum. 

Yerin altı misafirine kavuştu çoktan, yeryüzünde sonsuz bir hüzün.

Nasıl bir dünyasın sen, hep bir tarafımız kırık, hep bir tarafımız üzgün.

Toprakta hazırlık var, gökyüzünde düğün. 

Ey dost, bırakıp gitme diyemem, bilirim gittiğin yerde düğününe gelmiş sevgililer var. 

Ama gitsen de bırakmam seni, bende hala çarpan bir kalbin, bakan gözlerin ve bana öğrettiklerin var.

Ey toprak beni de almadan sen Onu benden asla alamazsın ki.