Vermek

Bir insana sevimlilik veren şey onun içinde besleyip büyüttüğü sevgisidir. Sevgi öyle bir güçtür ki; çok sevenler nefislerini küçültmüş, merhametlerini büyütmüş olurlar. Bu nedenledir ki; "Cennet anaların ayakları altındadır." Düşünürsek bir anne gece uykusunun belki en tatlı yerinde uyanıp yavrucuğunu emzirir, bunun için hiçbir karşılık beklemez. Sevgi verdikçe çoğalan bir güzel kaynak gibidir.İnsanoğlu diğer insanları, hayvanları, bitkileri ve hatta eşyayı sever, sevdikçe merhameti artar. Kendisini üzen insanlara kızamaz, öfkelenemez ancak onlar için üzülür. İnsandaki erdemler arttıkça tefekkürü ve arınması çoğalır. Tefekkür ve arınma arttıkça nefsimiz de küçülmeye başlar. İnsan artık "Ben" demek yerine "Sen" demeyi tercih eder. Kendi rahatından çok başkalarının memnuniyetini düşünür ve bu hal ona yüksek hazlar verir.İnsanı sevimli kılan bir başka şey dünya malını paylaşma ve böylece mutlu olma halidir. Dünya sevgisi ise insanı sevimsizleştiren, onu gerçek yakınlık hissinden uzaklaştıran bir illettir. Eğer insan Allah'ın kendisine verdiği maddi ve manevi nimetleri gereğince paylaşabilirse işte o zaman gerçek huzuru yakalamaya başlamıştır.Vermek yukarıda da belirttiğimiz gibi insana yüksek hazlar verir, insan parasını verir, emeğini verir, göz nurunu verir, verdikçe öyle güzellikler kazanır ki? Peygamberler veren insanlardır, en çok veren fedakar, vefakar insanlardır, Allah'ın veli kulları veren insanlardır, bütün Salihler ve Salihalar isteyerek, severek veren insanlardır.Canı sıkılan insan bir yoksulu sevindirse, birisine maddi, manevi yardımda bulunsa gönlünün sevinçle dolduğunu, hatta sevindirdiği insandan daha sevinçli olduğunu fark eder. Başkalarını sevindirerek huzurlu ve mutlu olmak diye bir gerçek vardır. İnşallah bu gerçeği gereğince yaşayanlardan oluruz.