Allah'ı hatırlatan simalar
08.03.2010 00:00:00
"Birbirimizi sevelim. Niçin sevmiyoruz? Böyle sevgisizlik mi olur?" diye şikayet ediyoruz. Neden sevmiyoruz? Yok da ondan. Boş bir iç alem. İçinde sevgi olmayıncada ikram edecek bir hediyemiz yok.
Kupkuru kalıyoruz. Vesile çok mühim. Kur'an'da geçen bir ifadedir. Hz. Yusuf'un ayrılığından sonra Hz. Yakub Aleyhisselam günlerce ağladı ve gözleri ama oldu. Hz. Yusuf bunu öğrenince gömleğini babasına gönderdi."Şu benim gömleğimi götürün de onu babamın yüzüne koyun, (gözleri) görecek duruma gelir..." (Yusuf, 12/93)Dikkat edin! Hz. Yakub oğlunun gömleğini alıyor, gözüne sürüyor ve gözleri açılıyor. İlginçtir, Hz. Yakub (as) Hz. Yusufun gömleği daha yoldayken kokusunu alıyor."Kafile (Mısır'dan) ayrılınca babaları (yanındakilere): Eğer bana bunamış demezseniz inanın ben Yusuf'un kokusunu alıyorum! dedi (Yusuf 12/94)Gel, sen şimdi bu sırrın arkasındaki hikmeti arama. Bu vesile değil de nedir? Hz. Yakup'un gözündeki o perdeyi kaldıran Yusuf'un (as) gömleği hepimize takdim edilecek ki, kalbimizin körlükleri ortadan kalksın. Onun için Yusuf'un gömleğini giyen bir Hak dostu, bir Hak eri lazım. Bir Mısır veziri lazım. Ama öyle bir vezir ki, Hakk'ın veziri olacak. Görünüşte Hz. Yusuf (as) Mısır'da vezirdi ama hakikatte Hakk'ın sultanı idi. Böyle bir sultan bulmak lazım.Bazıları kalkar; "Allah'la kul arasına kimse giremez" gibi laflar eder. Girmezse, senin gibi de odun kafalı adam olur. Başka da olmaz. Vesile olan zat Allah ile kul arasına tabii ki girmez. O, Allah'a seni taşıyacak olan hamaldır.Ayeti kerime vardır: "Onlar Allah'ın hidayet ettiği kullardır. Onların hidayetlerine uy" (E'am 6/90). Emirle; "onlara uy" diyor Allah. Hidayette ermişlerin yoluna gir. "Ben girmem" dersen ne olur? Ondan sonra ne yaparsın? Yerinde say, marş marş!Yunus'un bir iki dizesi aklıma geldi. İç-öz olmadan dışın/kalıbın bir anlamı olmuyor. "İşitin ey yarenler aşk bir güneşe benzer/Aşkı olmayan gönül misali taşa benzer/ Taş gönülde ne biter dilinde ahu tüter / Nece yumuşak söylese, sözü savaşa benzer". Bu meyanda bir gerçekle daha karşı karşıya kalıyoruz. Bu da rabıta ve tecelli bahsine giriyor.Cenab-ı Fahri Alem Efendimiz, "Kiminle arkadaş olalım?" diye zatına soru sorulduğunda, "Onları gördüğünüz zaman size Allah'ı hatırlatan insanlarla beraber oluruz, arkadaş oluruz" (İbn Mace, 37, zühd, (H. no:4119); buyurmuştur.
RAHMETEN Lİ'L-ÂLEMÎN HZ. MUHAMMED (SAV) / Prof. Dr. Haydar BAŞ'ın kaleminden Gönül Sohbetleri
Kupkuru kalıyoruz. Vesile çok mühim. Kur'an'da geçen bir ifadedir. Hz. Yusuf'un ayrılığından sonra Hz. Yakub Aleyhisselam günlerce ağladı ve gözleri ama oldu. Hz. Yusuf bunu öğrenince gömleğini babasına gönderdi."Şu benim gömleğimi götürün de onu babamın yüzüne koyun, (gözleri) görecek duruma gelir..." (Yusuf, 12/93)Dikkat edin! Hz. Yakub oğlunun gömleğini alıyor, gözüne sürüyor ve gözleri açılıyor. İlginçtir, Hz. Yakub (as) Hz. Yusufun gömleği daha yoldayken kokusunu alıyor."Kafile (Mısır'dan) ayrılınca babaları (yanındakilere): Eğer bana bunamış demezseniz inanın ben Yusuf'un kokusunu alıyorum! dedi (Yusuf 12/94)Gel, sen şimdi bu sırrın arkasındaki hikmeti arama. Bu vesile değil de nedir? Hz. Yakup'un gözündeki o perdeyi kaldıran Yusuf'un (as) gömleği hepimize takdim edilecek ki, kalbimizin körlükleri ortadan kalksın. Onun için Yusuf'un gömleğini giyen bir Hak dostu, bir Hak eri lazım. Bir Mısır veziri lazım. Ama öyle bir vezir ki, Hakk'ın veziri olacak. Görünüşte Hz. Yusuf (as) Mısır'da vezirdi ama hakikatte Hakk'ın sultanı idi. Böyle bir sultan bulmak lazım.Bazıları kalkar; "Allah'la kul arasına kimse giremez" gibi laflar eder. Girmezse, senin gibi de odun kafalı adam olur. Başka da olmaz. Vesile olan zat Allah ile kul arasına tabii ki girmez. O, Allah'a seni taşıyacak olan hamaldır.Ayeti kerime vardır: "Onlar Allah'ın hidayet ettiği kullardır. Onların hidayetlerine uy" (E'am 6/90). Emirle; "onlara uy" diyor Allah. Hidayette ermişlerin yoluna gir. "Ben girmem" dersen ne olur? Ondan sonra ne yaparsın? Yerinde say, marş marş!Yunus'un bir iki dizesi aklıma geldi. İç-öz olmadan dışın/kalıbın bir anlamı olmuyor. "İşitin ey yarenler aşk bir güneşe benzer/Aşkı olmayan gönül misali taşa benzer/ Taş gönülde ne biter dilinde ahu tüter / Nece yumuşak söylese, sözü savaşa benzer". Bu meyanda bir gerçekle daha karşı karşıya kalıyoruz. Bu da rabıta ve tecelli bahsine giriyor.Cenab-ı Fahri Alem Efendimiz, "Kiminle arkadaş olalım?" diye zatına soru sorulduğunda, "Onları gördüğünüz zaman size Allah'ı hatırlatan insanlarla beraber oluruz, arkadaş oluruz" (İbn Mace, 37, zühd, (H. no:4119); buyurmuştur.
RAHMETEN Lİ'L-ÂLEMÎN HZ. MUHAMMED (SAV) / Prof. Dr. Haydar BAŞ'ın kaleminden Gönül Sohbetleri
Yorumlar
Yorum bulunmuyor.
