Bu güller sizin

Orta yaşlı biriydi. Merdivenleri yavaş yavaş çıkıyor. Etrafı çınar ağaçlarıyla çevrili tarihi bahçenin bir kenarında oturuyordu. Az sonra aynı yaşlarda biri gelip yanına oturdu. Belli ki arkadaşı ya da yakın dostuydu. Konuştular, gülüştüler, hatıralara daldılar. Dostu müsaade isteyip ayrıldığında, o, sararıp dökülen yapraklara bakıp kendi kendine konuşurdu. Ellerini cebinden çıkardı. Dizleri üzerine koydu ayağa kalkıp evine doğru yürümeye başladı. Yolun az ilerisinden 15 kadar öğrenci neşeyle gelip bir şahıstan adres soruyorlardı. "Vefa Lisesi'ni arıyoruz.'' Bu söz orta yaşlı adamı; iplerini iskeleden koparan nazlı sandalın denizlere açılması gibi öğrenciler için bir iyilik uğruna, fedakarlık denizine açılmaya koşuyordu. "Evladım ben biliyorum.Yolum oradan geçiyor. İsterseniz sizi götüreyim." Olur dediler. İki kız öğrenci nazla ve heyecanla gelip yaklaştılar. Konuşmak istercesine birbirlerine laf atıyorlardı. Daha fazla bekleyemedi ve duygularını açığa vuracaktı:-Nereye gidiyorsunuz böyle grup halinde?-Öğretmenimizi görmeye gidiyoruz.-Doğru, bugün öğretmenler günü.-Evet. Bir gül hediye edeceğiz.-Neden gül? -Gül, sevginin,yetiştirmenin, yetişmenin anlamını ifade eder diye düşündük.-Çok mu seviyorsunuz öğretmeninizi?-Evet.-Neden?-Kusurlarımızı örttü, bizi affetti, kabiliyetimize, seviyemize göre davrandı?Önde yürüyen adamın boğazı düğümlenmiş, gözleri dolmuştu. Erkek öğrencilerden biri arkadan "Dayı doğru mu gidiyoruz'' diye seslenince kendini hemen topladı ve: "Evet evet yolumuz doğru siz rahat olun çocuklar. Az kaldı biraz sonra oradayız."Arka tarafta yürüyen kızlardan biri sağ yanına gelip bir adım önünde yürümeye başladı. Gül, bu öğrencinin elinde?Adam adımlarını hızlandırdı. Çocuklar olup bitenleri nereden bilecek. Nereden bileceklerdi bu dayı'nın içinden geçen duygularını. Sevimli gençler takılmaya başladı hemen, "Ha şöyle bir an evvel varalım şu okula. Dayı biraz daha hızlı gidelim."Adamın elinde gelse adım adım yavaş yavaş yürütecekti. Her nedense hasretlik içine düşmüş bu an bir bayram oluvermişti.-İşte geldik dedi orta yaşlı adam. Evet evet burası deyip neşeyle sevinen çocukların kimi yanına gelip kimi biraz geriden:-Teşekkür ederiz deyip ayrıldılar.Ota yaşlı adam çocuklardan ayrıldıktan sonra:Hey gidi koca günler hey, deyip kendi kendine konuşmaya başladı.Küçük yaşta yetim kalmıştı. Babası öğretmen olmasını çok istemişti. Anasının ve amcasının destekleriyle okumuş öğretmen olmuştu. On yıl öğretmenlik yapmış, çiçekler (öğrenciler) yetiştirmişti.O öğrencilerine hep çiçeklerim diye hitap ederdi. Köyde görev yaptığı yıllarda yoksulluk içerisinde boynu bükük öğrenciler için hususi bir fedakarlığa girer, muhtardan, zenginlerden, şehirden destek arardı. Bana ne demez kendini sevgiye adardı. Bir gün şöyle demişlerdi: "Bu sevgi yüzünden seni aldatırlar." "Aldanan ben olayım. Yeter ki onlara karşı kırıcı olmayayım'' der her fırsatta çiçeklerini öne çıkarırdı. Ta ki, o ana kadar. O, kolunun, kanadının kırıldığı an... O, hayat damarlarının durduğu an? Annesi, amcası, hanımı ve bir çocuğuyla kaza geçirdiği an? Annesi, amcası, çocuğunun vefat ettiği, ailesinin sandalyeye bağlandığı kendisinin ağır yaralandığı o an? Artık çiçeklerinden ayrılmıştı. Bir arkadaşıyla ticarete atılmak zorunda kalmış, ömür boyu sevgisini bir ana, bir yar, bir kadın olarak gösteren ailesine bakmak, onu korumak için çiçeklerinden ayrılmak zorunda kalmıştı. Şimdi sevgi çiçeklerini ailesi için derleyip onun mutluluğu, tebessümü için koşuyor orta yaşlı adam?Adam bu düşüncelerle evinin önüne gelince birden gülmeye başladı. Öyle ya bu gün bir çiçek almış ve biricik ailesine yaşadıklarını anlatacak, sevindirecek hem de öğretmenler gününü kutlayacaktı. O da öğretmendi? Evin kapısını açınca koro halinde bir ses duydu "Öğretmenler gününüz kutlu olsun. Bu güller sizin...''Çocuklar okula gelirken yaşlı bir öğretmen çocukların önünde yürüyen öğretmeni tanımış öğrencilerine söylemişti?