Milli gelir, her hanenin tenceresinde aş, her gencin geleceğinde umut olmalı

Türkiye'nin bugün karşı karşıya kaldığı en derin ve yakıcı mesele, sadece bir "pahalılık" sorunu değil, sistemik bir gelir adaletsizliği krizidir. 

Makroekonomik büyüme rakamları kağıt üzerinde yükselmeye devam ederken, bu büyümenin meyveleri geniş halk kitlelerine ulaşmak yerine küçük bir azınlığın kasasına akmaktadır. 

Gelir adaletinin ölçütü olan Gini katsayısının alarm verdiği bu tabloda, milli gelirdeki artış vatandaşın mutfağına yansımamakta; aksine, orta sınıf yok olmakta ve milyonlarca insan açlık sınırının altında bir yaşam mücadelesine mahkûm edilmektedir.

Milli gelirin kayıp denklemi

BTP Genel Başkanı Hüseyin Baş'ın sosyal medya paylaşımında dikkat çektiği şu matematiksel gerçek, Türkiye'deki ekonomik paradoksu tüm çıplaklığıyla gözler önüne sermektedir:

TÜİK verilerine göre kişi başı milli gelirin 18.000 dolara ulaştığı bir senaryoda, bugünkü kurla her vatandaşın cebine ayda ortalama 67.000 TL girmesi gerekmektedir. Dört kişilik bir hane için bu rakam aylık 268.000 TL gibi refah düzeyi yüksek bir tutara tekabül eder.

Ancak gerçekler bu matematiksel ortalamanın çok uzağındadır. Bugün en yüksek maaşı alan devlet memuru çiftlerin bile toplam geliri bu rakamın yanına yaklaşamazken, 20.000 TL'ye mahkûm edilen emekliler ve 28.000 TL ile yaşamaya çalışan asgari ücretliler, devletin ilan ettiği "milli paydan" ciddi bir mahrumiyet yaşamaktadır. 

Peki, bu devasa fark nereye gitmektedir? Eğer 80 milyon insanın cebinden her ay on binlerce lira eksiliyorsa, bu para buharlaşmıyor; spekülatif finansal hareketler, yüksek faiz lobileri ve rant politikaları aracılığıyla dar bir zümreye transfer ediliyor. 

Sonuçta; halkın yüzde 90'ı sefalete sürüklenirken, kalan küçük bir grubun servetini katladığı bir "transfer ekonomisi" ortaya çıkıyor.

Satın alma gücü ve sosyal devletin çöküşü

Türkiye'deki asıl sorun fiyatların yüksekliği değil, vatandaşın o fiyatları karşılayacak satın alma gücünün elinden alınmış olmasıdır. TÜİK'in atıl işgücü verilerine göre 12 milyonu bulan geniş tanımlı işsizler ordusu, hiçbir geliri olmadan yaşamını sürdürmeye çalışmaktadır. Türk-İş'in açıkladığı açlık sınırının dahi altında kalan maaşlar, yoksulluk sınırına ulaşmayı artık bir hayal haline getirmiştir.

Mevcut kapitalist sistem, dar gelirliyi vergi yüküyle ezerken, sermaye sahiplerini muafiyetlerle ödüllendirmektedir. Adaletsiz vergi politikaları, dolaylı vergilerin bütçedeki ağırlığı ve yolsuzluklar, gelir adaletsizliğini körükleyen ana unsurlardır. 

Sosyal devlet ilkesi kağıt üzerinde kalmış, vatandaşlar devletin "baba" şefkatinden mahrum bırakılarak piyasa vahşetinin insafına terk edilmiştir. 

Oysa çözüm, vatandaşın gelirini doğrudan artıracak, onu kimseye muhtaç etmeyecek bir sistem değişikliğinde yatmaktadır.

Kurtuluş reçetesi: Milli Ekonomi Modeli ve "Baba Devlet" anlayışı

Bu karanlık tabloyu tersine çevirecek tek çıkış yolu, Baş Hoca Prof. Dr. Haydar Baş tarafından kaleme alınan ve dünya genelinde birçok ülkeye ilham kaynağı olan Milli Ekonomi Modeli (MEM)'dir. 

Bu model, ekonominin merkezine parayı veya sermayeyi değil, insanı koyar. MEM'in temel hedefi, üretimi artırırken eş zamanlı olarak tüketim kabiliyetini de desteklemek ve geliri tabana yaymaktır.

Milli Ekonomi Modeli'nin sunduğu somut projeler, bugün hayal gibi görünen refahı mümkün kılmaktadır:

* Vatandaşlık Maaşı: Her Türkiye Cumhuriyeti vatandaşına, kaynakların adil paylaşımı gereği ödenecek olan maaş.

* Ev Hanımı Maaşı ve Çocuk Parası: Sosyal devletin en somut tezahürü olarak, toplumun temel taşı olan kadınları ve geleceğimiz olan çocukları ekonomik güvence altına almak.

* Proje mukabili sıfır faizli kredi imkanı: Üreticilere faizsiz kredi imkanı sağlanarak, faiz bir sömürü aracı olmaktan çıkarılacak ve maliyet enflasyonu aşağı çekilecektir.

Milli Ekonomi Modeli, "milletin olanı millete veren" bir sistemdir. Gelirde adalet sağlandığında, "pahalılık" olarak adlandırılan kriz, vatandaşın artan alım gücü karşısında etkisizleşecektir. 

Gerçek kalkınma, sadece rakamların büyümesi değil, o rakamların her hanenin tenceresinde aş, her gencin geleceğinde umut olmasıdır.

Türkiye'nin ihtiyacı olan şey, kapitalizmin sömürü çarkları değil, halkını kucaklayan, güçlü ve "Baba Devlet" anlayışıyla tesis edilecek adil bir ekonomik düzendir.