Bu zül bize yeter!

Şahit olduğumuz vahşet manzaraları bir Müslüman olarak bizi derinden yaralıyor. Çoluk çocuk, genç yaşlı masumların, mazlumların hain bombalar altında can vermesine yürek dayanmıyor. Ve kan ağlıyoruz.Sadece buna mı ağlıyoruz?Hayır.En çok da acizliğimize, duyarsızlığımıza, elimizin kolumuzun bağlı hale getirilişine ağlıyoruz.Bu en ağırı, çekilecek gibi değil.Şanlı bir geçmişe sahip olmamız, düştüğümüz bu zavallılığın şiddetini daha da artırıyor. Ve başlıyoruz sızlanmaya:- Biz böyle miydik..- Neler oluyor bize..- Nerede o eski günler?Düşürüldüğümüz zavallılıktan tabii ki hepimiz sorumluyuz. 'Üzerimizdeki sorumluluk yükü' ne kadar gizlemeye çalışsak da, yok farzetmeye çalışsak da, başkasına yüklemeye çalışsak da üzerimizdedir, bizdedir.Fakat yönetenlerin sorumluluk paylarının yüksekliğini de burada belirtmek zorundayız. Öyle ya; bulundukları mevkie zorla getirilmediler; talip oldular, istediler, hatta çırpındılar ve istediklerine kavuştular. Şimdi iktidardalar.Bu sözümüz sadece şimdiki iktidarla da sınırlı değil elbet. Ama bugünü yaşayan bizler, 'sorumluluğumuz gereği', yönetenlerimizin 'yönetim' usul ve üsluplarını masaya yatırma ve sorgulama hakkımızı sonuna kadar kullanmalıyız.Bugün Ortadoğu'da yaşananlar bir sürpriz midir, beklenmeyen hadiseler midir? Kahvede bir yandan iskambil oynarken, bir yandan da bu gelişmeleri değerlendiren insanlar bile bu akıbeti tespit etmekte zorlanmazken, yönetenlerin 'bilgi zafiyeti çekmeleri' elbette düşünülemez.Uzun yıllardan beri dünya liderliğine soyunmuş ABD'nin özellikle Müslüman coğrafyasında yürüttüğü politikaların nihai amacı Hollywood filmlerine dahi konu olmuşken, 'bu acımasız' politikaya payanda olan, ittifak eden yöneticiler 'mazeretsizliğin' pençesi altındadırlar.Kısacası 'haklı hiçbir bahaneleri' yoktur. Yanlışla, haksızla, zalimle ittifak etmenin 'ağır sorumluluğunu' üzerlerinde taşımaktadırlar.İktidara gelmeden önce 'yollarını Washington'a düşürenler', iktidar olduktan sonra 'ABD ile oluşturulan sıkı ilişkilerle övünenler', ABD'nin 'patronluğuna' ram olduklarını çekinmeden gösterenler, patronun bugün yaptıklarına nasıl ve hangi güçle itiraz edebilecekler?Mümkün mü?İktidarın en önemli isimlerinden biri olan Dışişleri Bakanı Abdullah Gül Washington Post'a bir yazı yazmış. Önce yazının başlığını dikkatlerinize sunacağım, sonra da yazıdan bazı pasajlar vereceğim ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.Sayın Gül'ün yazısının başlığı aynen şöyle: "Liderlik İçin Çağrı".Bana sorarsanız bu başlık her şeyi anlatıyor. Sayın bakanımız, Ortadoğu'da akan kanın durması için ABD'yi liderliğe çağırıyor. Ve soruyor:"Dünyanın tek süper gücü neden bu trajediyi durdurmadı?"Bu sorunun cevabını siz bilmiyor musunuz sayın bakan? Bi-li-yor-suAnuz!Bu soruyu sorarak 'dehşetli bir tepki' koyuyor ABD'ye, sayın Gül. Buna inanmamızı istiyor. Asıl bombayı da şu cümlelerle patlatıyor:"Lübnan'da gözlerimizin önünde meydana gelen ciddi trajedi ve üç hafta devam eden acılardan sonra uluslararası toplumun buna son verme kabiliyetsizliği, maalesef ABD ile özgürlük ve adalet konusunda gururlu liderlik mirasına ilişkin soru işaretlerini yaratıyor."ABD ve gururlu liderlik ha! Soru işaretleri ha!Hangi soru işaretleri?Bu işin soru işareti mi kaldı.ABD'yi süper güç yapan biraz da bu ruh hali değil mi?Ve bu ruh hali şimdi iktidarda.Bombalar altında can veren mazlumlara mı yanalım, yoksa bu zavallılığımıza mı?Siz söyleyin.