Furkan Adnan KILIÇ: İnsan ne ister?

Biz insanlar çok tuhaf varlıklar değil miyiz?

Mesela muhteşem bir hayat yaşarız ama daha fazlasını isteriz. Veya bizi seveni görmezden gelir illa ki ulaşamadığımız kişiye takarız kafayı, onun aşkını dileniriz. Evlenmek isteriz, evleniriz sonra hep şikayet ederiz. Çocuk isteriz olur, erken mi oldu ki deriz. Bir eşyanın sahibi oluruz, şu da olsun yetmez deriz. Biz hep nankörlük ederiz.

Huzur-mutluluktan önce para diyen insanlara dönüştük. "Para varsa huzur da var, mutluluk da" diyenler o kadar çok ki çevremde. Ne şükür bilir böyle insanlar, ne kadir kıymet. Bir de bencillerdir ki sormayın gitsin.

Biz ne kadar insan olabildik bunu kendimize sormamız lazım.

Öncelikle insan varlığının tanımını yapmak lazım gerekir.

Zeka, insanın kendisi değildir. Zeka, insanın kullandığı bir malzemedir. İnsan gönüldür, gönül" der, merhum Prof. Dr. Haydar Baş Hocam. Bu söz bütün engelleri bozar. Bu söze nice seminerler, konferanslar verilir.

Günümüzde insanı beşeri olarak tanımlayanlar, insanın vasıflarını kısırlaştırmaktadırlar. Oysaki insan yaratılmış en güzel varlıktır. 

Cenab-ı Hak, bir hadis-i kudside şöyle buyurmaktadır: "Yere göğe sığmam mü'min kulumun kalbine sığarım."

Hz. Mevlana, gönüldeki bu potansiyele şöyle işaret eder: "Gönül öyle bir varlıktır ki, bu yedi gök gibi, yüz tanesini oraya koysan kaybolur gider." (Mesnevi, V, 870).

Gönül ehli insanlar, alemleri içlerinde barındırırlar. Sohbetleri güzel olur. Gözleri güzel bakar. Her fiilleri yararlıdır. Bu nedenle başka bir açıdan bakarsak, böylesine insanların oluşturduğu toplumlar da sosyal refaha erişir. 

Hiç unutmamak gerekir ki, insanı kıymetleştiren sahip olduğu gönlüdür. 

Yaratılış gayemizi bildikten sonra her şeyin yoluna gireceğine inanıyorum.