Gönül Dostları

Nasûhî Üsküdârî Hz.

"Peki, nereye gideyim" diye sorduğumda da; "Edirne'de tanıdığım alimler var. Oraya gidebilirsin" deyince, hazırlığa başladım. İhtiyaçlarımı tedarik edip yola çıktım. Yolculuk uzun ve yorucu oluyordu. Vakti gelince namazlarımı kılıyor, akşamları da uygun yerlerde uyuyup dinleniyordum. Bir gün dinlendiğim bir handa, önümüzdeki yolu eşkıyaların kestiğini, geçenleri soyduklarını söylediler. Ben onların bu sözlerine aldırmayıp Allah-u Teala'ya tevekkül ederek yoluma devam ettim. Yol kesicilerin bulunduğu mahalle yaklaştım. Karşı tepenin üzerinde hareket eden bazı karartılar görülüyordu. Belli ki onlardı. Gitsem mi, gitmesem mi diye tereddüd içinde yürürken, karşıdan siyah bir at üzerinde nûr yüzlü, sakallı ve heybetli bir zat göründü. Yanıma geldiğinde; "Evlad! Korkma, gel benimle" diyerek geri döndü. Peşinden yürümeye başladım. Eşkıyanın bulunduğu yerden geçtikten sonra bana dönerek; "Bundan ötesi selamettir. Yolun açık olsun, Allah-u Teala yardımcın olsun" dedi ve kayboldu. Cenab-ı Hak, ilim öğrenmek niyetimin bereketiyle, beni eşkıyanın şerrinden bu tanımadığım mübarek zatın vesilesiyle kurtarmıştı.

Uzun yolculuktan sonra Üsküdar'a geldim. Oradan İstanbul'a sonra da Edirne'ye gidecektim. Üsküdar'da yürürken iki kimse yanıma sokuldu; "Ey efendi! Seni üstâdımız dergâhına dâvet ediyor. Lütfen oraya buyurunuz" dedi. Beni burada kimse tanımazdı. Üstelik benim de tanıdığım bir kimse yoktu. Yine Rabb'imize tevekkül edip; "Peki geleyim" diyerek peşlerine düştüm. Dergaha geldik. Dinlenmemi söylediler. "Beni huzuruna davet eden üstadınızla görüşeyim" dediğimde; "Üzülme, vakti gelince o sizi çağırır, görüşürsünüz" dediler. O gece sabaha kadar uyuyamadım. Kur'ân-ı Kerim okuyup, namaz kıldım. Allah-u Teâlâ'ya; "Ya Rabb'i! Bana ilim, amel ve ihlas ihsan eyle" diye çok yalvardım. Sabah namazını kıldıktan sonra bana; "Hocamız seni huzuruna bekliyor" dediler. İçeri girdiğimde, beni eşkıyanın elinden kurtaran o nur yüzlü zat karşımda duruyor, bana tebessüm ediyordu. Hayretimden donakalmıştım.