Gülsüm Toraman: Bayram

Bayram; aile, akraba, komşu, arkadaş, iş arkadaşı, tanıdıklarla beraber kutlanan; insanın içini, biriktirdiği tüm insanlarla kutladığında ısıtan, mutlu eden, doyuran özel gün. 

İyi ki de var bayram. Yaratıcının insanoğluna hediyelerinden biri. Hediyenin içini nasıl dolduracağımız bize kalmış. İnsan gönlü bir kumbara gibi, orda her şey birikiyor. İyilik de, iyi insanlar da, güzel ve mutlu anlar da var, zor zamanlar da var kumbaramızda. 

İster yüzümüzü güldürenleri seçeriz aralarından, ister içimizi acıtanları. Ânı nasıl geçirmek istiyorsak kumbarayı ona göre sallayalım. Bayram yapmak istiyorsak, bayramı en güzel yaşadığımız anları ve o ânı ortak yaşadığımız insanları çıkaralım kumbaramızdan. 

Bayram biraz da insanın kendini kendi yapan kökleriyle kavuşma, buluşma, yenilenip kök alma mevsimidir. Kabul görüldüğü ve onaylandığı, "evet, senin yerin bizde hep var" mesajını aldığı, varlığının anlam bulduğu, ikinci bir yurt ile hemhal olma zamanıdır. Büyüklerin ve küçüklerin yerini ve konumunu, değerini belirlediği sosyal bir testtir. 

"Büyükler" demekle kastımız en başta tabi ki yaşı, tecrübesi, gözü, gönlü, bilgisi, ilgisi, sevgisi büyük olandır. Onlar; emekçidir, sevendir, büyüten, yaşatan, güldüren, nasihat veren, eli öpülendir. Evini, sofrasını, güzel kelimelerini sakınmayandır. Peki, "Küçükler"! Onlar kucaklayan, eğilip sarılan, gülen, güldüren, sofrayı kuran, yürüyen, gelen, gelişiyle sevindiren, vefa gösteren hürmet ile el öpendir. 

Herkes kendi tanımının içini doldurursa yüzler güler, gönül kumbarası tekrar tekrar sevinçle dolar, hüznünü boşaltır, rahatlar. İşte o zaman bayram olur hanelere. Her bayramı bir öncekinden daha kalabalık bir aile ile kutlama ümidiyle…