Hasret ve hüzün

Karadeniz Teknik Üniversitesi'nde görev yaptığım dönemde, sosyal içerikli bir makale yarışması düzenlenmişti. Yarışmaya katılma şartları ve dereceye giren makale sahiplerine verilecek ödüller öğrenci panolarında ilân edilmişti. Sosyal bilimlerde okuyan öğrenciler yarışmaya büyük ilgi duymuş ve çoğu yarışmaya katılmıştı.Yarışmaya katılanlar arasında tanıdığım öğrenciler de vardı. Bu öğrenciler, yazdıkları makaleleri bir kere de benim okumamı, görüş ve tavsiyelerimi sunmamı talep etmişti. Ben de bana verilen makaleleri dikkatle ve titizlilikle okudum. Okuduğum makalelerden bazılarını dereceye girecek düzeyde bulmuştum. Ancak bir tanesinden çok ümitliydim. Kendi kendime "bu makale mutlaka birinci seçilir" demiştim. Araya başka işler girmesi dolayısıyla yarışmanın sonucunu takip edememiştim. Daha doğrusu unuttuğum da söylenebilir. Bir zaman sonra makalesinden ümitli olduğum öğrenci ile otobüs durağında karşılaştım. Onu görünce hemen aklıma makale yarışması geldi ve ona yarışmanın sonucunun belli olup olmadığını sordum. Öğrenci, "Ağabey, yarışma sonucu belli oldu. Benim makalem dereceye girdi, ama birinci Orman Mühendisliği'nde okuyan bir arkadaşın makalesi seçildi" dedi. Bunu duyunca şöyle dedim: "Sosyal içerikli bir makale yarışmasında, sosyal bilimlerde okuyan öğrencilerden birisi birinci olmaz da, mühendislik okuyan öğrenci nasıl birinci olur?" Yarışmaya katılan öğrenci şu cevabı verdi: "Ağabey, birinci seçilen makale gerçekten mükemmeldi. Arkadaş, bileğinin hakkıyla ödülü aldı."Makale yarışmasında birincilik ödülünü alan Orman Mühendisliği öğrencisi kimdi biliyor musunuz? Söyleyeyim, o öğrenci gazetemizin başyazarı Muharrem Bayraktar idi. Yıllar birbirini kovaladı, Muharrem Bayraktar ile hem tanışmamız, hem de yollarımızın birleşmesi mukadder oldu. Prof. Dr. Haydar Baş'ın, rahle-i tedrisinden geçen Muharrem Bayraktar'ın kalemi daha da güçlendi, güzelleşti, tabiri caizse kılıçlaştı.Muharrem Bayraktar, yüzlerce makalenin yanında birkaç kitaba da imza attı. Bu arada boş durmadı, şairliğini de konuşturdu. Bazı şiirlerini 'Hasret' adını verdiği bir kitapta topladı ve şiir meraklılarına sundu. Muharrem Bayraktar'ın şiir tanımı da gerçekten çok anlamlıdır. "Şiir nedir?" sorusunu soruyor ve yine kendisi şu cevabı veriyor: "Bir kelimeyle bir kitabı özetlemek, bir satırla bir okyanusu dile getirmek? Bir sözle bin sözü anlatmak bir nefesle bin nefese tercüman olmak?"  "Bu söylediklerini kendisi yapabiliyor mu?" derseniz, o zaman Hasret'i hasretle okumanız gerekir. Muharrem Bayraktar'ın şairi tanımlaması şairanedir: "Şair şifre çözen adamdır. Aşkı, fikri, ihaneti, çileyi, dostluğu, kardeşliği, bunun için kaleme alır" diyor. Bu tanıma kendisinin uyduğunu, 2004 yılında trafik kazasında şehit olan Lütfullah, Engin, Aziz ve İsrafil adlı kardeşlerimiz için yazdığı şiirle ortaya koydu. Muharrem Bayraktar, söz konusu şiirinde duygularını mısralara şöyle döktü:Hak yolunun dört yiğidi,Apansız göçüp gittiler.Yerde yürümeye inat,Göklere uçup gittiler.Dünya nedir ki, iğreti, Terk edip malı, şöhreti,Alıp ezelle ebediIşıklar saçıp gittiler.Tadarak sevda aşından, Koştular Pir'in peşinden,Bezm-i Elest kumaşından,Kefeni biçip gittiler.Ses verip Hakkın sesinden,Gül derip meşk halkasından,Ve öteler ötesinden,Perdeler açıp gittiler.Hasret'te bu mısraları okuyunca, şehitlerimizi bir kez daha rahmetle, hasretle ve hüzünle yâd ettik. Bu duyguları bize yaşatan Muharrem Bayraktar'ın gönlüne ferahlık, ömrüne bereket, kalemine kuvvet diliyor ve yeni şiirlerini bekliyoruz.