IMF'nin karnesi (1)

Enerji Yapı Yol Sendikası Yayın Kurulunun yayımladığı Bryan Johnson ve Brett Schaefer tarafından yapılan bir araştırma, IMF'den borç alma gafletinde bulunan ülkelerin başına gelen felaketlere ışık tutuyor. Türkiye için de ibret alınması gereken bu raporun çarpıcı bölümlerini sizinle paylaşmak istedim. IMF'nin karnesi niteliğinde olan bu çalışma hem IMF'nin hem de IMF'den borç alan ülkelerin tabiri caizse sınıfta kaldığını göstermektedir.Söz konusu raporda IMF politikalarını uygulayan 89 az gelişmiş ülkenin 1965'den 1995'e kadarki ekonomik büyümesi incelenmiş. Şimdi araştırmanın içeriğinde yer alan IMF ile borç ilişkisi içerisine girmiş ülkelerin başına gelen ibretlik hadiselere göz atalım.Mozambik:Dünya Bankası (DB) ve IMF tarafından önerilen politikalarla, maun cevizi işleme sektörü tamamen yok edildi. Ham cevize uygulanan ihracat tarifelerinin kaldırılmasının ardından, çoğu kadın 10 bin işçi işini yitirdi. Zaire (Demokratik Kongo Cumhuriyeti):ABD ve Fransa tarafından desteklenen diktatör Mobutu Sese Seko, 35 yıllık iktidarının son dönemlerine kadar IMF kredileriyle beslendi. Ülkeye verilen yüz milyonlarca dolar kredi Mobutu'nun kişisel servetine aktı ve IMF, 1982 yılında bu durumu "resmen" öğrenmesine rağmen yardıma devam etti. Zaire halkı Mobutu'yu devirdi. IMF ise bile bile diktatöre akıttığı "borçları" halktan talep etti. Çad ve Kamerun:Afrika kıtası ülkelerinden olan Çad ve Kamerun hükümetleri, Dünya Bankasından akan yüz milyonlarca doların keyfini çıkardı. Banka, iki ülke arasında yapılması planlanan petrol boru hattı için 3.5 milyar dolar destek sağladı. 1000 kilometrelik hattı inşa edecek şirketler ise, ABD'li Exxon-Mobil ve ortakları Chevron ile Petronass. Boru hattı çok önemli orman alanları ile su kaynakları ve kıyı bölgelerini tahrip edecek. Doğu Avrupa ve SSCB:IMF, 1989-91'de Doğu Avrupa rejimlerinin yıkılmasıyla dünyanın bu parçasına da kendi iradesini dayatma fırsatı buldu. Bu ülkeler, IMF ve DB temsilcileriyle yeni-liberal ekonomistleri kurtarıcı olarak gördüler ve IMF stili "şok terapi" bütün Doğu Avrupa'ya, Rusya'ya ve eski Sovyetler Birliği cumhuriyetlerinin çoğuna uygulandı. Batı medyası "ekonomik mucizeler" olacağını haber veriyordu. Ancak bunun tam tersi gerçekleşti. Her yerde üretim azaldı. Neo-liberal deneyi uygulayan en büyük ülke olan Rusya'da üretim yarı yarıya düştü. Aynı şey Ukrayna, Bulgaristan, Romanya, Arnavutluk, Gürcistan, Ermenistan ve Azerbaycan'ın başına geldi.Rusya:Rus halkı, IMF programlarıyla ilk kez 1992'de tanıştı, ancak yoksullukta diğer halklara "yetişmekte" gecikmediler. 1996 yılına gelindiğinde ülkenin ulusal geliri yarı yarıya düşmüştü. Yoksulluk sınırının altında yaşayan insan sayısı, aynı sürede 2 milyondan 60 milyona fırladı. Erkeklerde ortalama ömür 65,5 yıldan 57 yıla düştü. Büyük bir hızla gerçekleştirilen özelleştirmeler ile bir "özelleştirme mafyası" doğdu. Çeteler ve mafya örgütlenmeleri mantar gibi çoğalarak, iktidar ve medyayı tamamen kontrolleri altına aldılar.