İnsanoğlunun serüveni

İnsanoğlunun yeryüzündeki serüveni sürüp gitmeye devam ediyor. Daha güzel günler görmek umudu olmasa insan nasıl yaşar? Umuttur insanı yaşatan, yaşamak için güç veren. Sevgidir insanı yaşatan ve yaşamak için güç veren. "Sevgiyle başlamalı bu güne" diyordu şair, her sabah yeni bir umutla başlayabilmek? Kolay değil aslında. Allah'a dayanmak kolaylaştırıyor bir çok zoru. Bazı zamanlarda insan yeni bir güne uyanmak ve yeni bir güne başlamakta bile zorlanabiliyor. Allah'ı (cc) andığımız zaman tesbihle, namazla veya Kur'an-ı Kerim tilaveti ile dünyanın bize sıkıntı veren hallerini  bir şekilde aşıyoruz. Buralarda misafir olduğumuzu ve asıl yurdumuza varmak için fazla bir zamanın kalmadığını hatırlıyoruz. O zaman içimizde küçük sevinçler açıyor. "Bu da geçer ya Hu!" diyoruz kendi kendimize. Her halimize şükretmek gerektiğini hatırlayabilmek için farklı insanlar karşımıza çıkıyor. Kucağında hasta bebeği ile dilenen yoksul kadınla  birkaç kelam edince, Hakk'ın verdiği nimetleri tekrar hatırlıyor ve "Elhamdülillahi ala külli hal" diyoruz.Özellikle Kur'an tilaveti sırasında sanki başka bir aleme gidiyor, Rabb-ül Alemin ile sohbet ediyoruz. Allah ile olduğumuzu hissediyoruz. Dünya dertlerinin büyütülmeye değer dertler olmadığını, hepsinin geçmeye, dinmeye, bitmeye mahkum olduğunu fark ediyoruz. Her geçen dertle birlikte dayanma gücümüzün, dirayetimizin ve sabrımızın arttığını hissediyoruz. Allah için yaşamak düşüncesi kalbimize doğuyor. "Allah yeter" cümlesinin hakikatine ermeye çalışıyoruz. Kısacası insan olmaya, hakiki kul olmaya çalışıyoruz.Merhaba sevgili okuyucular, yayladayız, karşımda elma, erik, zeytin, armut ağaçları, sağ tarafımda nazlı nazlı salınan gül hatmiler, yoğun bir cır cır senfonisi eşliğinde yazıyı kaleme alıyoruz. Günler nasıl da çabuk çabuk akıyor değil mi? Yaşlanıyoruz, her nefeste ölüme yaklaşmak hem güzel hem de korku verici. Ne dersiniz?