Leyla olmak istemiyorum!

Birkaç yıl önce Alexandra Cavelius adlı yazarın 'LEYLA' adlı bir romanını okumuştum. Gerçek bir yaşamı anlatan roman Bosnalı bir kızın Yugoslavya'daki savaş yıllarında geçen acı dolu hikâyesini anlatıyordu. Ağlayarak okuduğum ve günlerce etkisinde kaldığım bir romandı. Aynı zamanda bana 'etnik temizlik', 'toplama kampı', 'toplu tecavüz' gibi kavramların ne olduğunu öğreten bir kitaptı.Yıllar sonra Irak'taki işgalle ilgili hikayeleri dinlerken, basından takip ederken, Iraklı kadınların, "bizi öldürün de karnımızdaki çocuklar da ölsün" diye yalvararak ağladıkları görüntüleri internette izlerken kitap tekrar aklıma gelmişti. Ve şimdi son günlerde ülkemizdeki sokak manzaralarını izlerken o kitap tekrar aklıma geldi maalesef. Şimdi beni aşırı karamsarlıkla suçlayanlar olacaktır. "Ağzını hayra aç!' Ama ne Bosna'daki halk, ne de Irak halkı, ne de savaş görmüş, işgal görmüş diğer halklar bu durumlara düşeceklerini hayal bile etmemişlerdi. Hiçbiri savaşın ortasında kalacaklarını düşünmemişlerdi.Savaşlar, darbeler, işgaller aslında bütün emarelerini göstere göstere gelmelerine rağmen insanlar hep başlarındaki yöneticilerin yanlış davranışlarına, gaflet içindeki tutumlarına karşı duyarsız kalmaktan, bir şey olmaz diye düşünmekten dolayı bu durumlara düşmüşlerdir. Filistin de bunlardan biridir. Hatta Osmanlı da buna örnektir. Sonra da çareyi Haçlı ülkelerinin yardımında aramakla daha da büyük bir gaflete düştüklerini anlamaları da hep çok geç olmuştur. Ama son pişmanlık fayda vermediği gibi büyük acıları da dindirememiştir. Üstüne üstlük, bütün bunlar yetmezmiş gibi; Haçlı zihniyetinin ektiği fitne tohumlarıyla birbirlerine düşmüş, bir de içerde birbirleriyle savaşmışlardır. Bunu fırsat bilenler de daha rahat işgaller gerçekleştirmişler, istedikleri her şeyi pervasızca yapmışlardır. Topraklarını, yeraltı, yerüstü zenginliklerini kaybettikleri yetmezmiş gibi canlarını, mallarını, evlatlarını ve namuslarını kaybetmişlerdir. Hayatta kalıp güven ve huzur ortamına eriştiklerinde bile artık ruh dünyalarında tamiri mümkün olmayan yaralar açılmıştır. Bosna'ya bugün gittiğinizde o dönemi yaşamış kadınların yüzlerinde o derin hüznü görürsünüz. Gülümserlerken bile derinlerde bir yerde bir hüzün, köklü bir acı olduğunu fark edersiniz. İşte ben bunları düşünüyorum. Arap Baharı denilen şeyin artık ülkemize de geldiğini üzüntüyle izliyorum. Mısır'da, Suriye'de de bu bahar sokak çatışmalarıyla başlamıştı ve o zaman o olayların bu kadar büyüyüp bu noktalara geleceğini oradaki halk düşünmemişti. Şair diyor ya hani 'Hiç ibret alınsaydı tekerrür mü ederdi?' diye. İşte gün ibret alma günüdür. Şunu unutmayalım. Türk kardeşim, Kürt kardeşim! Haçlı askeri bize güya bahar getirmeye geldiğinde, ırzına geçerken hangi ırktan olduğuna bakmayacak. Alevi kardeşim, Sünni kardeşim! Sana işkence ederken hangi mezheptensin diye bakmayacak. AKP'li kardeşim, MHP'li, CHP'li kardeşim! Seni bir daha çıkamayacağın zindanlara atarken hangi siyasi görüşten olduğuna bakmayacak. O gün gelirse eğer hepimiz aynı mezalime maruz kalacağız. Öyleyse gün birlik olma günüdür. Gün ayık olma günüdür. Resmi doğru okuma günüdür. O günler gelmeden uyanma, tedbir alma, hatadan dönme günüdür. Ben bir kadınım. Ben bir anneyim. Kızlarım var. Adım Ayşe de olsa, Fâtıma da, Devrim de olsa, Rojda da. Fark etmez! Tek bir şey biliyorum. Ben Leyla olmak istemiyorum!