Mihneti rahat bilmek

Dünya üzerinde nice insanlar var ki; yiyecek ekmeği yok, yine nice insanlar var ki; içecek temiz sudan mahrum. Bizler, çoğumuz temel ihtiyaçlarımızı karşılayabiliyoruz, fakat bizler de başka biçimlerde imtihan ediliyoruz. Kısacası insan mısınız, imtihandasınız. Bir ömür bir imtihanlar silsilesi, bazı imtihanlarla neyi öğrendiğimizin bile ayırtına tam olarak varamıyoruz. Size de oluyor mu bilmiyorum imtihanlar öyle hızlı geçiyor ki; kazandık mı, kaybettik mi anlayamıyoruz bile. İmtihan içinde imtihanlar yaşıyoruz, bu bir gerçek, kimi zaman insanın oturup ağlayası geliyor. İnsan arasıra yalnız kaldığında isyan etmeksizin sessizce ve kimsesizce ağlayabilmeli. Ağlayarak yardım istemeli; "Allah'ım beni öyle bir makama eriştir ki imtihanları severek kabulleneyim. Sıkıntılara severek katlanayım, Sen'den geldiğini bileyim, fark edeyim." Aslında bazen bu hali yakalamak mümkün oluyor. Fakat insan istiyor ki; bu halde sürekli durabilsin. "Neylerse güzel eyler" cümlesi zihnimizde ve dilimizde olması gereken bir cümle, "Kesrette buldu vahdeti, mihnette buldu rahatı" diye tarif edilen gerçek dervişlerin hallerine bürünebilsek daha ne isterdik acaba? İçinde bulunduğumuz her halde hamd etmek ve hoşnutluğu yakalayabilmek" kulağa ne kadar hoş geliyor değil mi? Her zaman kendimizden çok daha zor durumda olan kardeşlerimizi de hatırlamak ve onlar için de üzülmek yapabileceğimiz güzellikler den biri olmalı. Hatta yukarıda belirttiğimiz makama ermek için bizden daha zor durumda olanları hatırlamamız gerektiği bir gerçektir. İnsan olmanın zorluklarını aşabileceğimiz konusunda umutlarımız var. Umut fakirin ekmeğidir değil mi?