O bir hidayet vesilesiydi

Hişam bin hakem diyor ki:"İmam Mûsâ b. Ca'fer (a.s.) ölüyü defnetmeden önce ve defnettikten sonra musibet görenlere teselli veriyordu." (Tehzib, c. 1, s. 463, hadis 1563).Muvaffak el-Medinî babasından, o da dedesinden şöyle nakleder:"İmam Mûsâ Kâzım (a.s.) bir kimseyi benim peşimce gönderdi ve beni yemek sofrasına oturttu. Sofrada yeşillik yoktu.İmam (a.s.), yemekten el çekti. Sonra hizmetçisine, 'Yeşilliği olmayan bir sofradan yemek yemediğimi bilmiyor musun? Yeşillik getirin' diye buyurdu.Hizmetçi yeşillik dolu tabağı getirdikten sonra Hz. İmam (a.s.) elini uzatarak yemeye başladı." (Avâlimu'l-Ulum, c. 21, s. 206).Süleyman b. Ca'ferî diyor ki:"İmam Mûsâ b. Ca'fer (a.s.), akşam yemeğini bir kekle de olsa terk etmiyordu. 'Akşam yemeği beden için bir güçtür' buyururdu." (Mehâsin-i Berkî, c. 2, s. 198, hadis 1580).İmam Mûsâ, hilmi, sabrı, öfkesini yenen yüce tavırları ile pek çok insanın hidâyetine vesile olmuştur.Bunlardan Ebû Nasr Bişr b. Haris b. Abdurrahmân, içki içen, sokaklarda yatan bir kişi iken, İmam'ın terbiyesi ile Hazreti Bişr olmuştur.İmam Kâzım Bağdat'taki evinden dışarı çıkınca, Bişr'in evinden gelen çalgı ve şarkı seslerini duyar. Bu esnada evden çıkan bir câriye elindeki çöpleri yola döker.İmam, cariyeye, 'Ey câriye! Bu evin sahibi hür müdür, yoksa köle midir?' diye buyurur.Câriye, 'Hürdür' dedi.İmam (a.s.), 'Doğru söylüyorsun. Eğer köle (kul) olsa idi, Efendisinden (Rabb'inden) korkardı' buyurdu.İmam bunu söyleyerek uzaklaştı. Bişr, eve giren câriyeye geç kalma nedenini sorar. Câriye, İmam'ın sözlerini iletince, çıplak ayak sokağa düşerek İmam'a yetişir. Özür diler ve ağlayarak ona tâbi olmak istediğini söyler. Ve Bişr b. Hâris gibi örnek bir mü'min olur.Tarih-i Bağdadî'de, onun hakkında şunlar yazar:"Bişr kıvranarak ağlamaya başladı. Bir yandan da şunları söylüyordu: Allah'ım! Eğer kıyamet günü rezil etmek için beni bu dünyada meşhur etmiş, ismimi yaygınlaştırmış ve beni asıl değerimin üzerinde yüceltmişsen, hemen şimdi cezamı ver ve bedenimin kaldıramayacağını benden al." (Tarihu'l-Bağdadî, c. 7, s. 79).