Şiir Köşesi

Hz. İbrahim (as)Bakın, benim yüce Rabb'im alemleri yarattıGökten yağmur indirdi, dünyaya çatı yaptı

Yerin altından geliyor tertemiz nûrlu sularKar yağınca sakinleşir toprağın nefsi doyar

Kar ve suyun tazyikiyle yeri aşağı basarToprak alttan sıkışınca kaya olmaya başlar

Kayalaşma halleriyle yeryüzü sağlamlaşırZelzeleler tesir etmez nice sıkletler taşır

Gördüğünüz dağ ve kaya aslında zerre idiSanmayınız o kayalar durduğu yerde idi

Toz halinde olan nesne su ile sıkışmıştırSoğuktan hem sıcaktan zamanla büzülmüştür

İşte dünya bu şekilde bu duruma gelmiştirTapmış olduğunuz taşlar bu evreden geçmiştir

Şekil verilmiş taşlara Tanrımız diyorsunuzSiz peşinen ölmüşsünüz niye gülüyorsunuz

Ağaçlar meyve veriyor türlü lezzette onlarDenizleri gördünüz mü neden tuzludur sular

Bunca nehirler denize durmadan akmaktadırFakat tadı değişmiyor, hep aynı kalmaktadır

Bu inceliği yapan dil bilmez putlar mıdırYoksa benim Rab dediğim yüce hükümdar mıdır

Biliniz ki o sularda gerçek olan hayat varGördüğün bütün canlılar o sudan var oldular

İnsanın da var oluşu bir damla sudan olurBilmeden dünyaya gelir yaşar bilmeden ölür

Yıldızları göğe astı anlaşılmazdır onlarOnlar boşuna olmadı hepsinin görevi var

Kimi iter kimi çeker bir düzen içindelerRabb'in emriyle her biri ayrı görevdeler

Yıldızların bazıları ateş misali yanarBazıları buz gibidir insan bir anda donar

Bazıları gül bahçesi Cennet'e eş değerdirRabb'e iman edenlerin lâyık olduğu yerdir

Yerden çıkan kavun, kabak, soğan domatese bakHer birine ayrı tarzda lezzet verdi yüce Hakk

Mısır, arpa, buğday, çavdar pirinç tanecikleriHepsi topraktan olmuş ayrıdır lezzetleri.

Arslan A?AN