Tevazu

İzmir'de bir yaz gecesi, bütün sakinliği ve güzelliği ile akıp gidiyor. İlham perisi henüz semtimize uğramadı, bir süredir bizi terk etti sanki? Bugün tevazudan bahsedelim isterseniz. Tevazu deyince bir insanın aklına günahları gelmeli, bu kadar hata içinde olan insan nasıl kendini üstün görerek gururlanabilir? İnsan hem güzel sıfatları, hem de kendini aşağıların aşağısı kılabilecek sıfatları aynı nefste taşımaktadır. Her insanın kendisini aşağıların aşağısı kılabilecek sıfatlarını fark etmeye çalışması ve bunlardan kurtulmaya çabalaması gereklidir diye düşünüyoruz. Zaten bunları fark ettiğimiz zaman ister istemez alçak gönüllü oluruz. Bizler eğer kendimize tarafsız olarak bakmayı başarabilirsek zemmedilmiş sıfatlarımızı, özelliklerimizi fark edebiliriz inşallah. Tasavvuf büyükleri derler ki: gerçek kemal sahipleri, kamil insanlar aynı zamanda tevazu ehlidirler, insan manevi olarak ne kadar yükselirse tevazuu da o kadar artar. Çünkü kamil insanın kalp gözü basireti açılmıştır, nefsini tanımıştır, bu tanıyışla beraber nefsin tuzaklarını da fark edebilmiştir. Nefsin insanı hangi günahlara sürükleyebileceğini belki de kendini cehenneme yaklaştırabileceğini fark etme konumuna gelmiştir. İşte bu farkındalık nedeniyle tevazu ehlidir. Kalp her an halden hale dönen bir yapıya sahiptir, bu nedenle bir an yüce duygulara sahip iken, öteki bir zaman kendisine hiç yakışmayan duyguların esiri olabilir ve bu hal insanın davranışlarına yansıyabilir. Bu çok tehlikeli bir haldir. Bu hale düşen ve düştüğünü de fark edebilen insan nasıl ve neyle gururlanabilir? Hz. Peygamber (s.a.v.), "Ancak Allah için tevazu edeni Allah yüceltir, kibredeni alçaltır, iktisat edeni zenginleştirir, israf edeni fakirleştirir, kendisini ananı da sever" buyurmaktadır. Gerçek tevazu ehli insanlardan olabilmek duası ile, Allah'a emanet olunuz.