Vefanın sessiz durağı: Cennetül Baki mezarlığı

Umre, yalnızca Kâbe'yi tavaf edip sa'y yapmakla tamamlanan bir ibadet değildir. İnsan Mekke'de Beytullah'ın huzurunda Rabbine yönelirken, Medine-i Münevvere'de bu kulluğun gönül ve muhabbet boyutunu daha derinden yaşamaya başlar. Mescid-i Nebevî'nin huzurundan Cennetü'l-Bakî'ye uzanan ziyaretler de işte bu manevi bütünlüğün önemli bir parçasıdır.

Cennetü'l-Bakî'ye giren insan önce sessizliği fark eder. Fakat bu sessizlik boş değildir. Sanki toprak, asırlar boyunca taşıdığı emanetlerle insana konuşur. Burada insan hem ölümün hakikatini hem de Peygamber Efendimiz'in (s.a.a.) ailesinden ve Ehl-i Beyt'inden kalan büyük emaneti düşünür.

Umrenin gönülde derinleşen tarafı

Kâbe'nin etrafında yapılan tavaf insana Allah'ın merkezde olduğu bir hayatı öğretir. Medine'de ise Peygamber Efendimiz'in (s.a.a.) hayatı, mücadelesi, ailesi ve yol arkadaşları bu kulluk şuurunun nasıl yaşanacağını hatırlatır.

Bu bakımdan Bakî ziyareti, Umre'nin dışında kalan bir ziyaret değildir. Tam tersine, Umre boyunca kazanılması amaçlanan manevi değişimin devamıdır.

İnsan orada yalnızca kabirleri ziyaret etmez. Kâbe'de verdiği kulluk sözünü hayatına nasıl taşıyacağını düşünür.

Ehl-i Beyt'in izinde

Cennetü'l-Bakî denildiğinde gönüllerde Ehl-i Beyt'in mübarek isimleri ayrı bir yer tutar. Hz. Fâtıma Zehrâ'nın (s.a.) kabrinin Cennetü'l-Bakî de bulunduğu rivayet edilir. Gönül adamları Hz. Fatıma'nın kabrinin Ehl-i Beyt ailesiyle birlikte aynı küme içerisinde olduğunu işaret etmiştir. Yıllar önce Prof. Dr. Haydar Baş Hocamızla birlikte Cennetü'l Baki kabristanını ziyaret ettiğimizde kendisinden bu konuda bilgi edinmiştik. Elhamdülillah. 

Cennetü'l Bakî'de ayrıca Peygamber Efendimiz'in (s.a.a.) sevgili torunu Hz. Hasan (a.s.), İmam Zeynelabidin (a.s.), İmam Muhammed Bâkır (a.s.) ve İmam Cafer-i Sâdık (a.s.) gibi Ehl-i Beyt'in büyük şahsiyetleri medfundur. Peygamber Efendimiz'in (s.a.a.) amcası Hz. Abbas'ın da burada medfun bulunması, Bakî'nin manevi hatırasını daha da zenginleştirir.

Bu mübarek isimleri hatırlamak, Umre'nin bize kazandırdığı muhabbeti daha da derinleştirir. Çünkü Ehl-i Beyt sevgisi sadece isimleri anmak değil; onların imanını, ahlâkını, sabrını, ilmini ve Allah'a bağlılığını hayatımıza taşımaktır.

Sessizliğin öğrettiği hakikat

Bakî'de insanın gönlüne yerleşen en güçlü hakikatlerden biri faniliktir. Kur'an-ı Kerim'de Rabbimiz, "Her nefis ölümü tadacaktır" buyurur.

Dünyadaki makam, servet ve şöhretin bir gün geride kalacağı burada daha derinden hissedilir. Fakat insanın bedeni toprağa emanet edilse de iman, ilim, ahlâk ve güzel amellerle bıraktığı iz yaşamaya devam eder.

İşte Umre'nin asıl kazanımı da burada ortaya çıkar. Tavaf sona erer, sa'y tamamlanır, ziyaretler biter; fakat kulluk bilinci devam etmelidir.

İnsan kendisine şu soruyu sormalıdır:

Ben Umre'den dönerken hayatımda neyi değiştireceğim?

Daha güzel ahlâk, daha temiz bir dil, daha fazla ibadet, daha çok merhamet ve daha güçlü bir Ehl-i Beyt muhabbeti… Umre'nin gönülde bıraktığı iz, bunlarla anlaşılır.

Vefa ile dönmek

Cennetü'l-Bakî'den ayrılırken insanın yanında götürmesi gereken yalnızca bir ziyaret hatırası değildir. Bir dua, bir muhasebe, bir vefa ve daha güzel yaşama niyeti olmalıdır.

Çünkü sevgi hatırlamakla başlar; vefa ise o sevgiyi hayata taşımakla anlam kazanır.

Kâbe'den başlayan Umre, Medine'de Peygamber Efendimiz'in (s.a.a.) huzurunda ve Ehl-i Beyt'in hatıraları arasında gönülde başka bir derinlik kazanır. Bakî'nin sessizliği de insana bu yolculuğun son sözünü söyler:

Umre'den dönmek, sadece Mekke ve Medine'den ayrılmak değildir; Allah'a verdiğimiz kulluk sözünü hayatımızda sürdürerek dönmektir.

Cennetü'l-Bakî bu yönüyle gerçekten vefanın sessiz durağıdır. Oradan ayrılan insanın gönlünde bir dua, dilinde bir selâm ve hayatında daha güzel yaşama kararlılığı bulunmalıdır.

Rabbim Umremizi kabul eylesin; Kâbe'de başlayan kulluk şuurunu Medine'nin muhabbetiyle gönüllerimizde daim kılsın. Ehl-i Beyt'in güzel ahlâkından, sabrından, ilim ve irfanından bizlere nasip eylesin.