Ailede eğitimin çocukların davranışlarına etkisi-I

Hızla gelişen ve değişen dünya ile hayatımızda da 

birçok şey değişikliğe uğradı. Bu değişimden, 

aileler ve aile yapıları da nasibini aldı. Babalar 

vakitlerinin çoğunu işte geçirirken, çocuklar da 

televizyon ve bilgisayar başında vakitlerini geçirir 

hale geldiler. Bunun neticesinde aile fertleri 

arasında iletişim kopukluğu yaşanmaya başlandı. 

Ben de bu çalışmamda yaşanan bu değişimin 

çocuk üzerindeki etkilerini, çocuğun 

problemlerini ele almaya çalıştım. Bu çalışma 

çerçevesinde görüşmelerimi sosyo-ekonomik 

durumu birbirine benzeyen aileler ile yaptım. 

Vardığım sonuçlara göre aileler açısından 

çocukların genel problemleri ders çalışmamaları, 

sinirli olmaları, sorumsuzlukları, doyumsuzlukları 

ve şımarıklıkları. Bunların sebepleri her ailede 

değişiklik göstermiş.

Genel olarak baktığımda çocukların ders 

çalışmamalarının en önemli sebepleri 

bilgisayarda oyun oynamaları, televizyon 

izlemeleri ve sokakta oyun oynama istekleridir. 

Ama biraz daha derine inince hepsinin altından 

farklı sebepler çıkıyor. Babalarının ilgisizliği, aşırı 

şımartılma, sorumluluk duygusundan uzak 

yetiştirilme gibi... Geniş ailelerde sorun evin 

küçük olmasıyken, tek ebeveynli ailelerde sorun 

babasızlık ya da annesizlik, çekirdek ailede de 

baba sevgisinin, ilgisinin eksikliği.   

Gözlemlediğim kadarıyla birçok ailede baba pasif 

kalmış. Baba, çocuklarının sorumluluğunu 

annenin üzerine atmış. İşe gidip gelmelerini öne 

sürerek ilgilenecek zamanımız yok demişler. 

Çocuk sayısı fazla olan ailelerde de anne bir yere 

kadar ilgilenebilmiş çocuklarla. Anneler 

zamanlarının büyük bir bölümünü çocuklarının 

yemeğini hazırlamak, ütüsünü yapmakla yani 

onların ihtiyaçlarını karşılamaya çalışmakla 

geçiriyorlar.  Babasından ilgi göremeyen çocuk bu 

sefer sanal sevgiye, sanal arkadaşlıklara 

yönelmiştir. 

Bilgisayar ve televizyon aile hayatımıza öyle bir 

girdi ki bize sunduğu film ve dizilerle aile yapımızı 

alt üst etti. Evimizin başköşesine yerleşti. Anne, 

babalar artık çocuklarından çok televizyon 

karşısında vakit geçirir oldu. Çocuklar her konuda 

olduğu gibi bu konuda da anne, babalarını model 

aldılar ve vakitlerinin çoğunu bilgisayar başında 

ya da televizyon karşısında geçirir oldular. 

Ailelerin birçoğu bu durumdan yakınmakta; ama 

unutmasınlar ki çocuklarının böyle 

davranmasındaki en büyük etken kendileridir. 

Bazı ailelerde de çocuk sokağa düşkün oluyor, 

derslerini arka plana atıyor. Bunun en önemli 

sebebi; çocuklar tüm hafta okuldan eve evden 

okula gidip geliyorlar. Sürekli bir baskı altındalar, 

bunalıyorlar, sıkılıyorlar. Baba en azından hafta 

sonları çocuklarını alıp pikniğe, sinemaya, 

tiyatroya, oyun parklarına götürseler çocuk 

enerjisini oralarda atabilecek. Hafta içi okula, 

hafta sonu da eve hapsedilen çocuk elbet 

enerjisini atmak için sokağa çıkmak isteyecektir. 

Aileler çocuklarını dinlemedikleri için onların 

sinirli olduklarını biliyorlar ama bunu düzeltmek 

için hiçbir şey yapmıyorlar ya da yapamıyorlar. 

Aileler ergenliğe girmiş çocuklarına nasıl 

davranmaları gerektiğini bilmiyorlar. Ergenlik 

çağındaki çocukların duyguları hızlı değişim 

göstermektedir. Aile ergenlik sürecini gözardı 

etmemelidir. Çocuğun sınırlrını ihlal etmemelidir. 

Aileler çocuklarını karşılarına alıp problemlerini 

dinlemeliler. Onlara empatik yaklaşmalıdırlar. 

Çocuklarının görüşlerini dinleyip çocuklarının 

görüşlerine değer vermeliler. Geri dönüt ile 

çocuğa bunu hissettirmelidirler.  Aileler 

çocuklarıyla daha çok vakit geçirmeliler.

(devamı yarın)?