"Bu nasıl sevdadır anlayamadım Ocak yanar duman tüter közü yok"

Toplumda bazen öyle bir gidişat olur ki anlamak zorlaşır. Hakikat ters yüz edilir. Olaylar hercümerç hale gelir.Siz görürsünüz karşınızdaki saplanmıştır anlamaz.Susarsın olmaz. Konuşursun anlaşılmaz.İşin içinden çıkılmaz bir durum görürsün haykırasın gelir.Necip Fazıl'ın yıllarca haykırdığı gibi:

"Durun kalabalıklar bu cadde çıkmaz sokakHaykırsam kollarımı makas gibi açarak?"

Haykırırsın duyulmaz, uyandırırsın uyanmaz, kaldırmak istersin kalkmaz.Böylesine işlerin karmakarışık olduğu zamanlarda halk âşıkları durur mu?Hemen yetişir ve sözünü mertçe söylerlerBunlardan biri de rahmetli Murat Çobanoğlu. Şiiri şöyle:

"Gönlümün dağını seyran eylediÇoban ağlar koyun meler kuzu yokBu nasıl sevdadır anlayamadımOcak yanar duman tüter közü yok

Bağban olan hizmet eder güllereKerem yana yana döndü küllereÂşık maşuk onu sorar sözlereMecnun ağlar Leyla göçmüş izi yok

Çobanoğlu kimden aldın payınıKimler büker bu feleğin yayınıToplanmışlar bilmem kimin düğünüEl yığılmış Kamber ağlar Arzu yok."

Âşık Reyhâni de:

"Hayatın karanlık çağlarındayızAkşam olmuş sabah olmuş kime ne"Diyor.Türkülerimizde bile, garip, anlaşılmaz, işin içinden çıkılmayacak, haller ortaya çıkınca sözler dillerden gönüllere dökülmüş:

"Havada bulut yok bu ne dumandırMehlede ölüm yok bu ne şivandır."Fazla söze ne hacet.