Çocuklarımız hızla büyüyor

Bir gün bir arkadaşımla çocuklardan sohbet ederken, "kendi kendilerine büyüyorlar" manasında bir şeyler demişti. O zaman bu sözün üzerinde pek fazla düşünmemiştim. Bir ara Doğan Cüceloğlu'nun okuduğum bir kitabında, "Çocuklarınızla zaman geçirin ve onların büyümesine şahit olun" diyordu. O zaman daha Alperen yoktu. Kızım ise tek ve küçüktü. Bu söz de yine pek bir şey ifade etmiyordu benim için. Biz daha evliliğin başlarında hayatın akışına kendimizi kaptırmış, sakin bir kafayla gözlem yapma fırsatı bulamamıştık. Derken biz orta yaşlara gelmeye başladık. Kızımız göz açıp kapayıncaya kadar boyumuza geldi. Alperen de hızla onu takip etti. Yine arkadaşlarla sohbet ederken ara sıra çocuklardan laf açılıyor. Yine klişe cümlemizi kuruyoruz ve "hızla büyüyorlar" diyoruz.  Sonra durup düşünüyorum. Yahu ben çocuklarımla ne kadar vakit geçiriyorum?Bu yaz başı Alperen'in sünnet hazırlıkları sırasında bir ara cümbür cemaat Eyüp Sultan'a gittik. Adetmiş, sünnet çocukları Eyüp Sultan'a götürülürmüş. Ne talihsizlik ki Eyüp Sultan Türbesi yine bakımdaydı. Bir yıl önce gittiğimde de yine bakımdaydı. Türbeye girmeden dışarıdan dualarımızı yaptık. O ara midesine pek düşkün oğlum, nazlı sünnet çocuğu edasında babaannesinden kır pidesi sözü almış. Türbeden çıktıktan sonra fotoğraf çekimlerinden pek hoşlanmayan oğlum yeni fotoğraf çekilme tekliflerini reddetmeye başladı. Biraz araştırınca sebebinin türbeye girmeden önce babaannesinden kopardığı kır pidesi sözünün tutulmaması olduğunu anladık. Neyse fotoğraf çekme merasimini bir kenara bırakıp, sünnet çocuğumuza Eyüp Sultan'da kır pidesi arama seferberliğine koyulduk. Üç koldan yiyecek satan dükkânlara yayıldık. Ve nihayet kır pidesi satan bir yer bulduk. Kır pidelerimizi alıp kalanların gölgede beklediği yere doğru giderken bir ara babaannesi yerde yuvarlanan bir su şişesinin üzerine basarak kalçasının üzerine sert bir şekilde düştü. Can acısından yerde kıvranırken bir yandan ona koşarken bir yandan da bizi kır pidesi arama seferberliğine sokan sünnet çocuğumuza söylenmeye başlamıştık. Babaannesini kaldırıp bir yere oturttuk. Çok şükür ki kendisine bir şey olmamıştı. Bu arada Alperen'e söylenmelerin dozu iyice artmıştı. Midesine pek düşkün oğlum kır pidesine kavuşmuş olmasının sevinci kursağında kalarak ufak ufak elindeki pideyi kemiriyor bir yandan da mahcup bir şekilde bizleri süzüyordu.Annesinin sitemi bardağı taşıran son damla oldu ve bir anda elindeki pideleri yere atıp ağlaya ağlaya yanımızdan uzaklaştı. Eyüp Sultan Camii duvarına doğru koştu ve orada bir köşeye kıvrıldı. Biz peşinden koşup onu geri getirmeye çalışsak da boşuna idi. Babaannesi, acısını unutmuş onun gönlünün alınması derdine düşmüştü. Hiçbir şekilde yanımıza gelmek istemiyordu. O sırada, oğlumun hırs ile döktüğü gözyaşları kalbime kezzap gibi sızıyordu. Gerçekten ona haksızlık yapmıştık. Sonuçta babaannesinin düşmesi bir kaderdi. Ve o da sünnet çocuğu olarak biraz naz yapma hakkına sahipti. Özellikle kendine verilmiş kır pidesi sözünün tutulmasını istemek, pek tabii idi. Bütün bunlar bir yana o gün bir şeyi daha anlamıştım. Oğlum bir yaş daha büyümüştü. Oğlumun gururu vardı. Onuru vardı. Her şey midesi demek değildi. Gerektiğinde en çok sevdiği kır pidesine sırtını dönebiliyordu. O gün gururu incinmişti. Kendisine haksızlık yapıldığını düşünüyordu ve haklıydı. Oğlumun büyüdüğünü, böyle özel bir gününde, böyle üzücü bir olay sonrasında fark etmiştim. Evet, çocuklarımız büyüyordu. Hem de biz fark etmeden gözümüzün önünde hızla büyüyorlardı.