İktidar olmadan istihdam

Milli Ekonomi Modeli'nde, devletin senyoraj hakkı vardır. Yani devlet para üretebilir. Çünkü devlet, yeraltı kaynaklarına ve milletin üretim potansiyeline hükmedebilmektir. Para bu iki gücün karşılığı olarak basılabilir.  

Dolayısıyla, devlet için istihdam sahası oluşturmak çok kolaydır. İhtiyaç halinde, bir proje için, devletin kimseden para dilenmesine gerek yoktur. Kendi parasını üretir. İhtiyaç duyduğu ham maddeyi ve iş gücünü devreye koyar. Projeyi ortaya çıkarır. Böylece karşılıksız gibi görünen para, bir ürüne dönüşmüş olur. Bu devletin gücüdür. Dolayısıyla, devlet, her vatandaşına istihdam yaratabilir. Yani, istihdam için, bir projede ihtiyaç duyulanın üstünde insan çalıştırmasına ihtiyaç yoktur. Milli Ekonomi Modeli'nde, devletin falancanın çiftliği olması gibi bir şey söz konusu değildir. Gerçi, kapitalist sistemde olduğu gibi, insanların en az 8 saat çalışma gibi bir zorunluluğu da yok. Zaten, robotların ve karanlık fabrikaların yaygınlaşmasıyla insan işgücü, sanayiden yavaş yavaş çekilecek ve daha entelektüel faaliyetlere yönelecek. Bu durumda, insanların, insan gibi yaşamasını garanti edecek ve gelir seviyesini sağlayacak olan ekonomik anlayış da, yine Milli Ekonomi Modeli'dir. Çünkü, ihtiyaç duyulan arz, zaten sağlanmaya devam ediliyorken, anlamsız yere talebi kısmak ancak bir  mazoşizmdir. 

Yerel yönetimlere, yani belediyelere geldiğimiz zaman, bunlar ancak devletin kendilerine tahsis etmiş olduğu ödenek nispetinde hizmet üretebilirler. Yani, para üretmek gibi bir hakları yoktur. Dolayısıyla, kontrolsüz bir şekilde istihdam sağlamak gibi bir imkanları da yoktur. Bu nedenle, istihdam oluştururken, dikkatli ve kontrollü olmak zorundalar. Yani, kadrolara hatır için, gönül için, eş dost ahbap doldurmak gibi bir lüksleri olamaz. Gerçi, Milli Ekonomi Modeli iktidarında, belediyelerin böyle bir ihtiyaçları da olmayacak. Çünkü devlet, zaten herkese istihdam sağlamış olacak.

Bir parti teşkilatının, üyelerini kollaması gayet doğaldır. Bu birlikte çalışma hukukundan doğan bir sahiplenme duygusudur. Ama liyakat prensibinden taviz vermeye kapı açmamalıdır. Bir kurumda üst seviye yönetici olan bir teşkilat başkanının hatır için, bir üyesini çalıştığı kurumda ihtiyaç olmadığı halde istihdam etmeye çalışması, ekmeğini yediği kuruma ihanet olur. Çünkü bu çalıştığı kurumu, çiftliğe dönüştürmek anlamına gelir. Üyesine sahip çıkmaya çalışmak, halis bir niyet olsa da sonuç itibariyle bir israftır. Bu, devlet kademelerinde yöneticiyken yapıldığında, devlet kurumlarını çiftliğe dönüştürmek oluyor da, özel sektörde iken farklı mı? Dolayısıyla, Kuvayi Milliye ruhu ile parti teşkilatlarında görev alan neferlerin, üst kademelerdeki teşkilat başkanlarından, yakınlarını ihtiyaç olmadığı halde çalıştığı şirketlerde istihdam etmelerini talep etmeleri, daha iktidar olmadan yanlış yapmaya sevk etmek olur. Bu konularda, son derece hassas olunmalıdır. 

İktidarın ekonomiyi mahvettiği bir vasatta, parti teşkilatlarının işsiz üyelerine iş bulmaya çalışması, çok güzel bir dayanışma örneğidir. Ama, yukarıda sözünü ettiğim yanlışlara düşmemek kaydıyla. Parti teşkilatı bir vücudun organları gibi, derdi ve tasayı paylaşması, tabii ki çok güzel bir dayanışma ahlakı. Ama, güzel şeyler, yanlışların üzerine bina edilmemelidir.