Çöle bahar gelir mi?

Dağların karı eridi, rüzgar artık ılık esiyor. Baharın gelişiyle beraber bazı güzellikler yeniden hatırlandı belki bazı derin yaralar tekrardan kanamaya başladı. İçtiğimiz çayın tadı bile değişti sanki, özlemler yine bağrımızı yakıyor, ağlasan, ağlamasan ne çare…
Her şey dıştan göründüğü gibi olsaydı… İnsan içine, gönlüne, derununa neleri sığdırabiliyor, sığdırdıkça daha neleri sığdırabileceğiniz konusunda tecrübe sahibi oluyorsunuz. Ve ne büyük bir iç evrene sahip olduğunuzu fark ediyorsunuz. İçinizde barındırdığınız çöller, susuz tepeler, vadiler ve düzlükler var ki; bir damla su yok. Git git bitmiyor sanki ecel daha yakın geliyor. "Sen neden bahsediyorsun?" Anlamak için yaşamak gerekiyor. Teşbihte hata olmaz derler; Mecnun'u boşuna çöllere düşürmemişler. Her şeye rağmen iyi yönleri de var, çölde yaşamanın insana kazandırdıkları: Her şeye sabretmek gerektiğini derinden yaşayarak anlamak, bu sayede Yaradan'ı daha çok hatırlayabilmek, böylece imanın kemalinde bir ilerleme ya da öyle zannetme, zannetmesi bile güzel ne dersiniz?
Bunlardan baharlara geçelim, her şey olduğu gibi kalsın biz tomurcuklara, dallara, kuşlara bakalım, bizi çölden çekip çıkarmaya çalışan kokulara renklere, desenlere, seslere kulak verelim, gönül verelim. En önemlisi ellerimizin ve ayaklarımızın hala tutuyor olması, gözlerimizin görüyor, kulaklarımızın duyuyor olması, Rabbim Sana sonsuz hamd ü senalar olsun.
Ağla ağlayabildiğin kadar insan nerede olsa acı çekmek için nedenler, sebepler bulur. İster inanın ister inanmayın şükretmeyi unutursak çöllerde daha çok kendimizi kaybederiz. Bir damla şükür bir bardak serin su gibidir; serinletir, rahatlatır, tazelendirir. Bize her zaman şükretmeyi hatırlatacak dostlarımız olmalı.
Gerçeği görebilmek için hayal dünyasının perdelerini biraz olsun aralayabilmek gerek. Fakat insan kimi zaman hayalle gerçeği birbirine karıştırabiliyor. Kimi zaman çöle de bahar geliyor lakin dallar nerede, tomurcuklar nerede, güller nerede?