Duyarlılık

Yazı yazabilmek için önce yazının havasına girebilmek gerekiyor, neyi, nasıl yazacağımızı güzelce tasarlayabilmek lazım.İnsan olmak ve her zaman insan gibi davranabilmek için gören bir çift göze, duyan bir kalbe ve akleden bir beyine sahip olmak gerektiği bir gerçektir. İnsanı insan olmaktan uzaklaştıran duyarsız bir kalp ve bakan fakat görmeyen gözlerdir, idrak etmedeki bir zayıflıktır belki?İnsandaki idrak ede bilme yeterliliği geliştirilebilen bir yeterliliktir, herkes kendi idrakince bu sözden bir şey anlayabilir. İnsanda duyarlılık arttıkça o insanın iyiler safında olması ihtimali artar. Duyarlılık kendimizi başkasının yerine koyma hali ile doğru orantılıdır. Eğer kendimizi karşımızdakinin yerine koyabilirsek o kimsenin neden ağladığını, neden sinirlendiğini, neden duygusal davrandığını az da olsa anlayabiliriz ve ona sözlerimizle ve davranışlarımızla yardım edebiliriz. Aslında yardım etmemiz de gereklidir.Müminler birbirlerine yardım etmek için vardırlar çünkü kardeş olmanın belki ilk şartı kardeşini düşünmek ve kardeşine yardım etmektir. Diğergamlık, tevazu ve cömertlik bu gün bizlerin en çok ihtiyacımız olan güzelliklerdir. Diğergamlığı kardeşimizi yani diğer bir insanı kendimize tercih etmek olarak tarif edebiliriz, gerçi ariflere tarif gerekmez. Diğergamlık bir peygamber ahlakıdır. Evliya hazeratında da diğergamlığın birçok örneklerine rastlamak mümkündür.Yazının mutfağında sakin bir gece, radyoda ılık bir müzik eseri, birisi dertlerini anlatıyor, özlemini, acısını hasretini dile getiriyor. İnsanlık halleri böyledir işte; bazı şeyleri ille de dile getirmek, ille de anlatmak gerekir, bir çare, bir çözüm, bir sonuç olmasa bile. İnsan sadece derdini dile getirerek bir tür teselli, bir avuntu yaşar. Gerçi derdini söylemeyen dermanını bulamaz da denir.Peki, ya derdini söyleyememek? O nasıl bir şeydir tattınız mı?