İki doğum

İnsan, ruhunu rahatsız eden hastalıklardan kurtulunca o kadar çok seviniyor ki, can-ı gönülden şükrediyor. İnsanın şükretmeyi öğrenmesi için bazı zamanlar ruhunu daraltan zorluklardan geçmesi gerekebiliyor. Şükretmeyi öğrenebilmek, hatırlayabilmek, şükretmenin değerini kavrayabilmek çok önemlidir.İnsan sabreden, şükreden, tevekkül eden, tefekkür eden bir varlık, aynı zamanda hatalar yapmak, sonra pişman olmak bazense hatalarda ısrar etmek de yine biz insanlara mahsus.Tasavvuf ehli ile haşır neşir olan insanlar hatalardan, günahlardan el etek çekmeye, her şeyiyle yeniden doğup Allah'ın rızası dahilinde bir ömür geçirme düşüncesine ve davranışına daha yatkın. Gerçekten insanın hayatında iki doğum var; birincisi annesinden dünyaya gelmesi, ikincisi İslam ile hakiki manada müşerref olması, tasavvuf denen balın tadından alması. Böylece bütün dünyaya bakışı değişir insanın, asıl yurdunu özlemeye başlar. "Asıl yurt ahret yurdudur", "Doğan ölür, konan göçer" Hakikatlere açılan kapılar aralanır, perdeler fark edilir ve yavaş yavaş aşılır.Ölümün kapısından geçtikten sonra mümin olan kullar, Allah'ın emirlerine uyan, yasaklarından sakınan, Allah'ı ve Resulüllah'ı can-ı gönülden seven kullar, Rabbimizin rahmet ve merhameti ile çok güzel bir aleme gözlerini açacak inşallah.Aslında dünya sıkıntılarını gereğinden fazla önemsediğimiz oluyor. Korktuklarımızdan emin ve umduklarımıza nail olabilmek için yoğun bir çaba harcamamız gerekli. Herkesin elinden ve dilinden emin olduğu bir insan olmak, komşularımızla ve akrabalarımızla iyi geçinmek, aynı yolda yürüdüğümüz kardeşlerimizi sevmek, en önemlisi Resulüllah'ı (s.a.v.), O'nun Ehl-i Beyt'ini sevmek, ashab-ı kiramın kıymetini bilmek, onlar hakkında yazılar okumak bizleri ruhsal olarak da rahatlatacaktır. Onların isimlerini zikretmek bile sadra şifa, dertlere devadır.