KISSADAN HİSSE
15.05.2005 00:00:00
Berat kime nasip oldu
Fakir berâtını aldığı gibi sevinçle koşarak yola koyuldu. Allahü teâlânın izniyle, kısa zamanda arkadaşlarına yetişti. Komşusu yine alaylı bir şekilde sordu:
-Berâtını aldın mı?
-Evet aldım.
-Ver bakalım bir görelim.
-Al! Benimkini de seninkini yanına koy, bir zarar gelmesin, ben ölünce kabrime koyarsın! Komşusu, berâtı görünce, şaşırıp kaldı. Berât hiç dünya kâğıtlarına benzemiyordu. Dünya misklerine benzemeyen bir de kokusu vardı. Kokusundan mest olup kendinden geçerek atından aşağıya düştü. Kendine geldiğinde şöyle söyleniyordu:
-Çok yazık bana! Bütün ömrümü boşuna geçirmişim! Şu küçümsediğim fakir komşumun tevekkülü ben de yokmuş. Keşke ben de onun gibi Allahü Teâlâya sâdık kul olup onun kavuştuğu derecelere kavuşabilseydim.
Allah'tan ümit kesmemek
Önceki kavimlerden bir kimse vardı. Bu kimse, doksan dokuz kimseyi öldürmüştü. Sonra tevbe etmek istiyerek bir âbid'in yanına vardı. Kendisine sordu:
-Ben doksan dokuz kimseyi öldürdüm fakat şimdi pişman oldum. Tevbe etmek istiyorum. Kabul olur mu?
Âbid:
-Sen çok büyük günah işlemişsin, tevben kabul olmaz, dedi. Bunun üzerine adam kızıp bu zâtı da öldürdü. Böylece öldürdüğü kimselerin sayısı yüze çıkmış oldu. Sonra kendisine başka bir âbid tavsiye edildi. Ona gidip başından geçenleri aynen anlattı. Bu âbid kendisine şöyle cevap verdi:
-Evet çok günah işlemişsin. Fakat Allahü teâlâ, işlenen günahlar ne kadar büyük olursa olsun, tevbe edenin günahlarını affeder. Seni bu hâle bulunduğun çevre getirmiş. Bulunduğun çevredeki insanlar çok kötü kimselerdir. Onlardan uzak durman lâzımdır. Filan yerde bir köy vardır. Oranın halkı iyi kimselerdir. Şimdi sen, bütün herşeyini köyünde bırak arkana bakmadan o köye git. O köyde kalır eski köyüne gitmezsen sen de iyiler sınıfına dâhil olursun. Bu tavsiye üzerine, o kimse hiç arkasına bakmadan iyi insanların bulunduğu köye doğru yola çıktı. Fakat daha o köye varmadan, iki köy arasında iken eceli gelip yolda vefat etti. Bu kimsenin iyiler defterine mi yoksa kötüler defterine mi yazılacağı hususunda melekler arasında şöyle bir konuşma geçti: Azâb melekleri,
-Bu kimse yüz kişiyi öldürdü, onun için bizimdir, dediler.
Rahmet melekleri de,
-Evet yüz kişiyi öldürdü fakat tevbe etti, iyi kimselerden olmak istedi, onun için bizimdir, dediler.
Bunun üzerine, Allahü Teâlâ'dan emîr geldi:
-İki köy arasını ölçün! Hangisine daha yakın ise, o köyün ahâlisinden demektir. Ölçtüler. Halkı iyi olan köye daha yakın olduğu görüldü. Bunun üzerine iyiler defterine yazıldı.
Fakir berâtını aldığı gibi sevinçle koşarak yola koyuldu. Allahü teâlânın izniyle, kısa zamanda arkadaşlarına yetişti. Komşusu yine alaylı bir şekilde sordu:
-Berâtını aldın mı?
-Evet aldım.
-Ver bakalım bir görelim.
-Al! Benimkini de seninkini yanına koy, bir zarar gelmesin, ben ölünce kabrime koyarsın! Komşusu, berâtı görünce, şaşırıp kaldı. Berât hiç dünya kâğıtlarına benzemiyordu. Dünya misklerine benzemeyen bir de kokusu vardı. Kokusundan mest olup kendinden geçerek atından aşağıya düştü. Kendine geldiğinde şöyle söyleniyordu:
-Çok yazık bana! Bütün ömrümü boşuna geçirmişim! Şu küçümsediğim fakir komşumun tevekkülü ben de yokmuş. Keşke ben de onun gibi Allahü Teâlâya sâdık kul olup onun kavuştuğu derecelere kavuşabilseydim.
Allah'tan ümit kesmemek
Önceki kavimlerden bir kimse vardı. Bu kimse, doksan dokuz kimseyi öldürmüştü. Sonra tevbe etmek istiyerek bir âbid'in yanına vardı. Kendisine sordu:
-Ben doksan dokuz kimseyi öldürdüm fakat şimdi pişman oldum. Tevbe etmek istiyorum. Kabul olur mu?
Âbid:
-Sen çok büyük günah işlemişsin, tevben kabul olmaz, dedi. Bunun üzerine adam kızıp bu zâtı da öldürdü. Böylece öldürdüğü kimselerin sayısı yüze çıkmış oldu. Sonra kendisine başka bir âbid tavsiye edildi. Ona gidip başından geçenleri aynen anlattı. Bu âbid kendisine şöyle cevap verdi:
-Evet çok günah işlemişsin. Fakat Allahü teâlâ, işlenen günahlar ne kadar büyük olursa olsun, tevbe edenin günahlarını affeder. Seni bu hâle bulunduğun çevre getirmiş. Bulunduğun çevredeki insanlar çok kötü kimselerdir. Onlardan uzak durman lâzımdır. Filan yerde bir köy vardır. Oranın halkı iyi kimselerdir. Şimdi sen, bütün herşeyini köyünde bırak arkana bakmadan o köye git. O köyde kalır eski köyüne gitmezsen sen de iyiler sınıfına dâhil olursun. Bu tavsiye üzerine, o kimse hiç arkasına bakmadan iyi insanların bulunduğu köye doğru yola çıktı. Fakat daha o köye varmadan, iki köy arasında iken eceli gelip yolda vefat etti. Bu kimsenin iyiler defterine mi yoksa kötüler defterine mi yazılacağı hususunda melekler arasında şöyle bir konuşma geçti: Azâb melekleri,
-Bu kimse yüz kişiyi öldürdü, onun için bizimdir, dediler.
Rahmet melekleri de,
-Evet yüz kişiyi öldürdü fakat tevbe etti, iyi kimselerden olmak istedi, onun için bizimdir, dediler.
Bunun üzerine, Allahü Teâlâ'dan emîr geldi:
-İki köy arasını ölçün! Hangisine daha yakın ise, o köyün ahâlisinden demektir. Ölçtüler. Halkı iyi olan köye daha yakın olduğu görüldü. Bunun üzerine iyiler defterine yazıldı.
