Kule çağırıyor

Geçen yıl babam bize geldi. Oğlum rahatsızlanmıştı, ona bakmaya gelmişti. Asansõrde bana, akranı olan bir arkadaşının vefat ettiğini söyledi. Kendisine başsağlığı diledim.

Sonra eve girince sohbete devam ettik. Konumuz ölüm idi. Babam enteresan bir benzetme yaptı. Havaalanına iniş yapmak isteyen uçaklar bir süre havaalanının üstünde dönerler. Sonra kule iniş izni verince uçaklar sırayla iniş yaparlar. Ölüm de aynen öyle dedi. Çağrıldık mı toprak altına iniyoruz dedi. Bu sözü duyunca sohbet etmek için tam zamanıdır diye düşündüm.

Ben devam ettim. Önceki gece de benim hanım bir rüya görmüştü. Ben meğer kalp pili şarj cihazı icat etmişim. Basın toplantısı yapıyormuşum. Rüyasını bana anlatınca "Hayır olsun" dedik. Ama içime de kurt düştü. 

Dün gece sahurdan sonra servis saatine kadar biraz daha uyuyayım dedim. Ama aklıma bu rüya geldi. Enteresandır benim kalbimde de ritim bozukluğu vardı. Bunun ameliyatinda ritmi bozan bazi kalp düğümleri söndürülüyormuş. Ama yanlış bir operasyon sonucu ana sinüs sõndürülürse, insan, ömür boyu kalp piline mahkum kalıyormuş. Sonra bu ameliyati olursam kalp piline mahkum kalabilecegim aklıma geldi. 

Kalp pili bitse kalp duruyor. Sonra ya kalbim dursa diye düşündüm. Sonuçta ölüme hazır değildim. Allah'tan gafildim. Bu halde ölsem ne olurdum. Derken kalbimin ritmi yine bozuldu. Servis saatine kadar uyuyamadım.

Babama ölümden çok korktuğumu ve hiç hazır olmadığımı söyledim. Allah'tan gafil olduğumu söyledim. Babam da "Kim hazır ki?" diye olayı kanıksadı. Halbuki amacım etkili bir mesaj vermekti. Kendi kendine nefis muhasebesi yapmasını sağlamaktı. Çünkü babam dogrudan yapılan nasihata çok sinir olurdu. "Bana vaaz verme" diye terslerdi. Bilmiyorum bir faydası oldu mu? Bunu zaman gösterecek.