Mü’min sorumluluğu

“Aşık Yunus eder ahı
Göz yaşı siler günahı
Hakka aşıkım billahi
Anın için inilerim.”

İnsanın günahlarından ağlaması onu manevi olarak yükseltebilir. Günahlar tabii ki kötüdür, hatırlaması bile insanı üzer, öte yandan günahlar için pişmanlık hissetmek ve gözlerden yaşlar akıtmak güzel kulların ve Rabbimizin hoşuna gider. Hatta hatırlayabildiğimiz kadarı ile Allah Teala hazretleri kullarına müjdeler ki; günahlarımız dağlarca büyük olsa da O’na şirk koşmadıkça Allah (c.c.) bizleri affedebilir, yeter ki bizler tevbe edelim ve O’nun rahmetinden ümidimizi kesmeyelim. Ancak bildiğiniz gibi Allah’a şirk koşmak sadece puta, aya, güneşe tapmak değildir. İnsan kimi zaman farkında olmadan Rabbine ortak koşabilir; nefsine, parasına, makamına, şöhretine, koltuğuna tapabilir. Ve hala kendini iyi bir kul zannedebilir. Allah (c.c.) bizleri aldanmaktan, riyadan, kendini beğenmekten ve bunları görememekten, fark edememekten korusun, muhafaza eylesin.
Mümin olmak çok büyük bir sorumluluk hani dağlar bile korkmuş, istememiş bu sorumluluğu yüklenmeyi… Hele kalbi hastalıklarımız değil mi bizleri aşağıların aşağısı kılan. Ve yüce duygularımız değil mi bizleri, makamlarımızı yücelten. İşte bizler aşağıların aşağısı olmak ile yücelerin yücesi olmak arasında düşe kalka, emekleye koşa insan olmaya çalışıyoruz. İşte bu bizim bütün hikayemiz.
İnsanın bu zorluklar karşısında üzülesi, ağlayası gelir ancak yine bizlere ne mutlu ki, Allah’ın veli kulları bizlere dost ve yardımcıdır. Onlar ki, hakikatte ve marifettedirler. Bizlere ayna olurlar ve hatalarımızı bildirirler.
Resûlullah Efendimiz buyurmuştur: “İman etmedikçe Cennete giremezsiniz; birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olmazsınız. Size kendisini yaptığınız zaman birbirinizi seveceğiniz şeyi bildireyim mi? Aranızda selamı yayınız.”