Namerdin eline baktırma ya Rab!

Sadırlarda-göğüslerde bulunan kalp gözleri körleşince insanlar, iyi-kötü, hayır-şer, siyah-beyaz ayırımını yapma melekelerini de kaybediyorlar.Bu kadarla kalsa yine iyi.Kötüyü iyi olarak, şerri hayır olarak, siyahı beyaz olarak görmeye ve de göstermeye başlıyorlar.Tam bir tepetaklak olmanın fotoğrafı.Bu kitleleri böyle acınası bir vaziyete sokanlar, böyle tepetaklak duruma getirenler ne yazık ki, muazzez İslam adına, yüce İslam'ın adını kullanarak yaptılar ve yapıyorlar.Böyle olmasaydı hem Müslüman olmak hem de zulmü alkışlamak bir arada hazmedilebilir miydi? Böyle olmasaydı hem mümin olmak hem de zalimlerin safında yer almak yenilir-yutulur bir şey olabilir miydi? Böyle olmasaydı, küresel eşkıyaların ocağının başında oturup, vatan müdafaası yapan Müslümanların burunlarının kırılmasını tavsiye edenler, Müslümanlar nezdinde makbul sayılabilir miydi?İnsanların hem dünyalarını hem de ukbalarını alt-üst etmek, hem de İslami söylemleri kullanarak bunu yapmak en büyük namertlik değil midir?Bundan dolayı şair Mustafa Aras'ın bu veciz duasına candan amin diyoruz:

  Açtım ellerimi döndüm divana,  Gözümden yaşları aktırma ya RAB,  Günahımız çoksa at bizi nara,  Düşman ateşine yaktırma ya RAB.

Yalın ayak, başı kabak, karnı aç,Yaralı kullara yetiştir ilaç,Senden başkasına, eyleme muhtaç,Namerdin eline baktırma ya RAB.

  Ol, emrinle oldu bu cihanımız,  Hak yolunda feda olsun canımız,  Şeytanın dostları düşmanlarımız,  Aramıza nifak sokturma ya RAB.

Camilerde müminlerin hası var,Minarelerinde ezan sesi var,Ya RAB sen tamam et, eksik nesi var,Evini düşmana yıktırma ya RAB.

  Mustafa'yım senden aldım adımı,  Yalvarırım ya RAB duy feryadımı,  Çoluğu çocuğu masum kadını,  Kanlı çarmıhlara çaktırma ya RAB.  MUSTAFA ARAS