Öğüt almak, öğüt vermek

İnsan olmak insanca davranmak, insanca davranmaya çalışmak, bizim meselelerimiz? Öfkeyi, kini düşmanlığı aşabilmek, kendi içimizdeki barışı temin edebilmek, insanlara doğruyu ve hakikati anlatabilmek bizim meselemiz? Hem kendimize hatırlatıyoruz bunları hem de başkalarına İnsanlara güzel şeyler anlatırken farkında olarak ya da olmayarak kendimizi o güzelliklerle bezemek gerekir düşüncesini yaşıyoruz. Kimi zaman da öğütlediklerimize öylesine ters düşüyoruz ki; kendi kendimize öfkelenmeden edemiyoruz. Kendimize öğütler vermek hemen her zaman güzel ve gereklidir. Başkalarına öğüt vermekse oldukça tehlikeli. Yazılarda ne zaman öfkeyi yutmaktan bahsetsek öfkemizi henüz yutamadığımız gerçeği ile yüz yüze geliyoruz. İyisi mi insan bütün öğütleri kendi kendine versin, başkalarına öğüt vermek ancak Salihlerin ve Salihaların işi olsun. Erenlerin dergahındayız ve "Edep ya hu?" cümlesi her daim kulaklarımızda olması gerekiyor. Farkındalığımızı arttırabilmek için tefekkür edelim, aman Allah'ım yine öğüt vermeye başladık.İnsanın öğütlediklerini yaşayamaması bir vebaldir, işte bu yüzden sizlere zaman zaman kızarmış fikirsiz yapraklarından, semaverdeki çaydan, semtimizdeki okaliptüslerden filan bahsediyoruz. Gelincikli buğday tarlalarından, geceyi süsleyen Samanyolu galaksisinden söz ediyoruz. Yazılar bize ayna oluyor ya da biz öyle zannediyoruz, hayatta yazılardan başka neyimiz var. Yazılarla terbiye olunuyoruz belki, belki değil sanki gerçekten öyle. Sevgili okuyucular bir özetle yazıyı bitirmek istiyoruz ve diyoruz ki; öğüt vermek çok veballi bir iş, yapamadıklarımızı öğütlemek riyaya düşmemize ve hatta "yalancı" konumuna düşmemize sebep olur. Bu akıbetten Allah'a sığınıyoruz.