Güller vuslata yürürken

Bazı yürüyüşler vardır, geriye dönüp bakılmaz. Bazı gidişler vardır, eksiltmez; aksine geride kalanlara yol gösterir. Hayat dediğimiz şey bazen bir bekleyiş, bazen bir arayış, bazen de farkına varmadan vuslata doğru atılan adımlardır. İşte bugün, bir gül daha kokusunu dünyada bırakıp asıl bahçesine yürüdü. Biz ise onun ardından, hayatı ve ölümü yeniden düşünmeye davet edildik.

Haydar Hoca'dan öğrendiğimiz hayat anlayışı, dünyaya sığdırılmış bir başarı hikâyesi değildi. O hayat, kulun kendi kurduğu bir düzen değil; Cenab-ı Hakk'ın kulundan murat ettiği hayatın idrakine varma hâliydi. Merkezinde insanın değil, Allah'ın olduğu bir kulluk şuuru… Dünya, uğruna yaşanacak bir hedef değil; ahirete hazırlanılacak bir imtihan alanıydı. Ölüm ise bir kayıp değil, asıl yurda dönüşün kapısıydı.

Haydar Hoca bu şuurla bir ömür insan yetiştirdi. Kendi ifadesiyle "sevdam" dediği gençlerdi onlar. Bir gül bahçesi gibi özenle büyüttüğü, irfanla suladığı, ahlakla beslediği güller… Zamanın rüzgârında savrulmayan, kökünü derine salmış, rengini ve kokusunu muhafaza eden güller…

Bugün o gül bahçesinin güllerinden birini, Muhammed kardeşimizi, Hakk'a uğurladık. Dilimiz "veda" demeye alışkındı belki ama gönlümüz başka bir hakikate şahitlik ediyordu. Bir kopuştan ziyade, bir emanetin sahibine teslim edilişi vardı. Gözlerimiz yaşlıydı; fakat kalbimizde isyan değil, derin bir teslimiyet hâkimdi.

Çünkü Haydar Hoca'nın yetiştirdiği bu güller, ölümün yokluk olmadığını yalnızca sözle değil, yaşayışlarıyla gösterenlerdi. Hayatlarını; Kur'an ve sünnetle yoğrulmuş bir istikamette, farkında ve şuurlu yaşamaya gayret ettiler. İbadet, onlar için hayatın kenarına iliştirilmiş bir sorumluluk değil; hayatın merkezinde duran bir bilinçti. Allah'ı hatırlamak, belli anlara sıkışmış bir eylem değil; kalpte yer etmiş bir hâldi. Muhammed de işte bu bahçenin, bu terbiyenin, bu yolun güllerinden biriydi.

Bize hep şu öğretilmişti: İnsanı ürküten şey ölümün kendisi değil, ona hazırlıksız yakalanma endişesidir. Kalbini bütünüyle dünyaya bağlayan insan için ölüm korkutucudur. Ama kalbini Allah'a bağlayan için ölüm, ayrılık değil vuslattır. Hazreti Mevlânâ'nın "şeb-i aruz" dediği hakikat tam da buradadır. Seven, sevdiğine kavuşacağı geceden korkmaz.

Haydar Hoca'nın yetiştirdikleri, birbirlerine "dava arkadaşı" dediler. Kandan değil, candan kardeş oldular. Bugün Muhammed kardeşimizi uğurlarken bu bağın ne kadar sahici ve diri olduğunu bir kez daha gördük. Aynı sessizliği paylaşırken, aynı duaya "âmin" derken, aynı hüzünde buluşurken…

İnsanın ölümü küçük kıyamettir. Ve her küçük kıyamet, geride kalanlara büyük bir muhasebe bırakır. Bugün yine aynı soruyla yüzleştik:

Hayatımızı neyin merkezine koyarak yaşıyoruz?

Muhammed kardeşimizin ardından kalan boşluk, sadece bir eksilme değildir. O boşluk, geride kalanlara bırakılmış sessiz ama derin bir çağrıdır. Daha sahici yaşamaya, daha az dünyaya tutunmaya, daha çok Hakk'a yönelmeye dair bir çağrı… Çünkü bazı insanlar giderken ardında yalnızca hatıralar değil, istikametler bırakır.

Bugün bir gül daha vuslata yürüdü. Kokusunu bu dünyada, izini gönüllerimizde bırakarak… Gül bahçesi eksilmedi aslında; aksine neyin kıymetli olduğunu bir kez daha hatırlattı. Bizlere düşen, o bahçenin emanetini taşımak, gülleri soldurmadan yaşamak ve her nefesi vuslata hazırlanır gibi almaktır.

Dileriz ki bizler de bu dünyadaki sayılı nefesimizi aynı şuurla tüketelim. Kalbimizi Allah'a mekân kılalım. Ve vakti geldiğinde, ardımızda sadece bir sessizlik değil; bir koku, bir iz, bir istikamet bırakarak yürüyelim asıl bahçemize.

Çünkü bazı yollar güllerle başlar…

Ve bazı güller, vuslata yürümek için açar.

Bizden de selam söyle Muhammed.

Asıl vuslat yurdunda bekleyenlere selamımızı ilet.