Âşık Daimi: Meydanda kalan söz

Hu diyerek başlanır bu söze, çünkü bu söz süs için değil, meydan içindir.

Kalem değil saz konuşur, akıl değil vicdan öne çıkar.

Bu topraklarda hakikat önce nefesle söylenir.

Âşık Daimi derlerdi ona. Asıl adı İsmail Aydın'dı.

Gözü görmezdi ama yolun nerede bozulduğunu herkesten önce fark ederdi.

Çünkü o, bakmayı değil görmeyi bilirdi.

Pir Sultan'ın isyanı, Kul Himmet'in hikmeti onun sözünde yeniden can buldu.

Daimi için cem, alışkanlık değil yüzleşmeydi.

Dara durmak, yalnız ölünün ardından eğilmek değil, dirinin karşısında doğruyu savunabilmekti.

"Yol cümleden uludur" derken makamı, korkuyu, çıkarı meydanın dışına bırakırdı.

Bugün meydan var ama erkan eksik.

Kürsüler çoğalmış, vicdan azalmış.

Yöneten çok, yol bilen az.

Hak isteyen susturulmuş, susana "akıllı" denmiş.

Düzen sürsün diye adalet ertelenmiş.

Bu çağın zulmü gürültülü değil, alıştırarak ilerler.

Ekranla konuşur, rakamlara saklanır.

Sofra küçülürken sabır öğütlenir.

Kasalar dolarken ahlak nasihat olur.

Daimi'nin sözü burada yakar.

"Mal da yalan, mülk de yalan" bir derviş tesellisi değildir, bir ikazdır.

İnsanı unutan her düzen kendi çöküşünü hazırlar.

Tarafsızlık diye sunulan şey çoğu zaman korkudur.

Daimi korkuyu yol saymadı. Zalimin yanında durmamayı

ahlak bildi.

Çünkü bu yolun ortası yoktur; hak neredeyse orası meydandır.

İkrar verdik denir cemde, bu söz ağızda kalmaz.

İkrar, yaşamın tamamına yazılır.

Ekmekte, işte, yönetimde, paylaşımda…

İkrar bozulursa saz susar, meydan kararır.

Âşık Daimi 1983'te göçtü derler. Oysa göçen bedendir. 

Söz kalır. Çünkü söz, hakikatten doğmuşsa zamana yenilmez.

Bugün hâlâ "Bu düzen niye böyle?" diye soruluyorsa, cevap eski ama diridir, yol unutuldu, ikrar gevşedi, söz süs sanıldı.