Barış

Yine yazının mutfağına hicret ettim, ilahiler eşliğinde bir yazıya daha başlamanın heyecanı ve neşesi içindeyim. Hiç düşündünüz mü, bir insan olmak yerine bir ot bir çiçek olsaydık, bu nedenle dertlerimiz olmasaydı, üzüntülerimiz olmasaydı? Ne dersiniz? İster miydiniz? Ben düşündüm bu meseleyi ve halime şükretmeye karar verdim. Evet bütün zorluklarına rağmen insan olduğum için memnunum, mutluyum. Çünkü şükredecek o kadar çok nimetin içindeyiz ki? Bir ot olmayı isteyip Rabbimi incitmekten korkarım. Güzel Rabbim senin verdiğin her zorlukta mutlaka bir güzellik ve bir kolaylık vardır. Artık bunu fark edebiliyor, ayırdına varabiliyorum. Rabbimizin bütün işlerinin hikmetli olduğunu, bizlerin imanını kemale erdirmek için var olduklarını kırk yaşlarına geldiğimiz de çok daha iyi fark edebiliyoruz. Her insan Rabbinden bir nefha taşıyor, bizler bu nedenle şerefli varlıklarız, bu şeref her zorluğa karşı bizlere yaşama sevinci vermeli. Ayrıca zorluklar geçtikten sonra onların bizlere ne çok şey kazandırdığını fark edebiliyoruz. Bizim de küçük bir dünyamız var, bu dünyada radyomu seviyorum, radyodaki güzel ilahileri, yazının mutfağını, defterimi, kalemimi, gözlüğümü bile seviyorum. Sağlık ve huzur bahşettiği için Rabbimize şükrediyorum, hamd-ü senalar ediyorum. Ve bütün zorluklarına rağmen insan olduğum için, görebildiğim, duyabildiğim, hissedebildiğim için düşünebildiğim, tefekkür edebildiğim için, iman ve idrak edebildiğim için çok hamd ediyorum, şükrediyorum. İnsan bir gönül sahibi olduğu için de şükretmeli, hele "İnsan gönüldür, gönül" sözünü duymuş ve idrak edebilmişse yine şükretmelidir. İnsan kendini bir gönül olduğunu hissettiğinde artık bir Yunus olabilir.