Borç kıskacındaki çiftçi, çalınan gelecek ve tarımda bağımsızlık

Türkiye'nin bugün tarımda yaşadığı buhran, tesadüfi bir başarısızlık değil; uluslararası kuruluşların (IMF, Dünya Bankası ve küresel monopollerin) uzun yıllardır gelişmekte olan ülkelere dayattığı yapısal uyum programlarının ve yanlış tarım politikalarının doğrudan bir sonucudur. 

Küresel güçler, kendi ülkelerinde tarım ve hayvancılığı devasa sübvansiyonlarla, emisyon destekleriyle ve korumacı gümrük duvarlarıyla desteklerken; Türkiye gibi stratejik tarım potansiyeline sahip ülkelere "tarımdan devlet desteğini çekin, KİT'leri özelleştirin, küresel pazara entegre olun" telkininde bulunmuşlardır.

Bu dayatmaların sonucunda Türkiye, dün tarımda kendi kendine yeten yedi ülkeden biriyken; bugün buğdayından mercimeğine, ayçiçeğinden etine, hatta samanına kadar dışarıya bağımlı bir ithalatçı konumuna sürüklenmiştir. 

Hollanda gibi Türkiye'den 24 kat daha küçük bir coğrafi alanda (yaklaşık 1 milyon hektar) devasa tarımsal ihracat başarıları yakalanabilirken, Türkiye 24 milyon hektarlık verimli arazisinde kendi nüfusunu dahi ucuz ve güvenli gıdayla buluşturmakta zorlanmaktadır. 

Küresel tohum üreticileri, Antalya veya İzmir gibi merkezlerde kendi topraklarımızdan elde ettikleri genetik materyalleri işleyerek Türkiye'ye fahiş fiyatlarla geri satmaktadır. 

Bu durum, sadece yerli üreticinin değil, tüm ülke ekonomisinin cari açık ve dış borç sarmalına mahkum edilmesine yol açmaktadır.

Milli Ekonomi Modeli'nin stratejik vizyonu: Tarımı yeniden milli egemenlik alanı yapmak

Prof. Dr. Haydar Baş tarafından geliştirilen Milli Ekonomi Modeli (MEM), tarım sektörünü ekonomik büyümenin ve sosyal refahın ana taşıyıcısı olarak konumlandırmaktadır. 

Model, tarımın sadece kâr amacıyla yapılan ticari bir faaliyet olmadığını, bir milletin bağımsızlığının ve gıda güvenliğinin temel teminatı olduğunu savunur. 

Milli Ekonomi Modeli'ne göre, tarım sektörü en az ithalatla en yüksek katma değeri sağlayan ve devletlere en fazla senyoraj (emisyon) geliri elde etme hakkı veren stratejik bir alandır.

Modelin tarım vizyonu, günübirlik ithalat çözümlerini reddederek köklü bir üretim reformunu öngörür. Buna göre, planlı ve sürekli üretime katılan çiftçiden hiçbir surette vergi alınmayacak; devlet eliyle ürün alım garantisi sağlanacaktır. 

Tarım arazilerinin envanteri çıkarılacak, coğrafi ve iklimsel özelliklere göre en uygun ürün desenleri planlanacaktır. 

Toprağı olmayan ancak tarım yapmak isteyen köylüye ve girişimcilere, devlet arazileri uzun vadeli (99 yıla varan) sembolik bedellerle kiraya verilecek; böylece hem kırsal istihdam patlaması yaratılacak hem de atıl topraklar ekonomiye kazandırılacaktır.

Ürün bedelinin yüzde 50'sinin peşin ödenmesi ve pazar garantisi

Milli Ekonomi Modeli'nin en devrimci yönlerinden biri, çiftçinin finansman ve pazarlama kaygılarını kökten ortadan kaldıran mekanizmalarıdır. 

Mevcut düzende çiftçi, ekeceği tohumun, alacağı gübrenin ve mazotun borcuyla tarlaya girmekte, mahsulü hasat ettiğinde ise tüccarların ve aracıların insafına terk edilmektedir. 

MEM ise bu adaletsizliğe son vererek devletin üreticiye vereceği güvenceyi şu şekilde tanımlar:

Devlet, tarım ürünlerinin tahmini bedelinin yüzde 50'sini, üretim sezonundan 6 ay önce çiftçiye avans olarak peşin ödeyecektir. Böylece çiftçi, finansman sıkıntısı çekmeden, borç batağına saplanmadan üretime başlayacaktır.

Çiftçi, tıpkı bir fabrikadaki üretim işçisi gibi yalnızca üretmeye odaklanacak; pazarlama, lojistik ve satış süreçlerinde devlet aktif olarak öncülük edecektir. Ürün alım fiyatları, gerçek üretim maliyetleri baz alınarak çiftçiye tatminkâr bir kâr bırakacak şekilde önceden belirlenecektir.

Tarım sektörüne sağlanacak tüm bu finansal destekler, ülkenin kendi iç dinamiklerinden üretilen senyoraj gelirleriyle finanse edilecek; böylece dış borçlara ve IMF reçetelerine bağımlılık tamamen ortadan kaldırılacaktır.

Tarıma dayalı sanayi, kooperatifleşme ve modern altyapı hamlesi

Tarımın sadece hammadde üretimiyle sınırlı kalamayacağını vurgulayan Milli Ekonomi Modeli, tarımsal üretim ile sanayinin entegre edilmesini zorunlu kılmaktadır. 

"Dar Bölge Kalkınma Modeli" çerçevesinde, tarım ürünlerinin son mamul haline getirildiği entegre sanayi tesisleri üretim merkezlerinin yakınında kurulacaktır. Bu sayede nakliye maliyetleri düşecek, katma değer ülkemizde kalacaktır.

Ayrıca kooperatifçilik kültürü yeniden canlandırılarak üreticilerin güç birliği yapması sağlanacak, kooperatiflere modern tarım aletleri ve makineleri temin edilecektir.

Üretici ile tüketici arasındaki fahiş fiyat farkına yol açan aracı zincirleri ve Hal Yasası yeniden düzenlenecektir. 

Asgari su tüketimiyle maksimum verim sağlayan damla sulama ve damıtma sistemleri yaygınlaştırılacak; jeotermal ve güneş enerjisinden yararlanılarak dört mevsim seracılık desteklenecektir. 

Erozyonla mücadele edilecek, yerli gübre ve tohum üretimi devlet eliyle en üst seviyeye çıkarılacaktır.

Çiftçiyi "milletin efendisi" kılacak yeniden doğuş

Türkiye tarımı; Çarşamba Ovası'nda kavaklaşan tarlalarıyla, 1,5 trilyon liraya ulaşan çiftçi borçlarıyla ve bütçeden esirgenen 877 milyar liralık yasal destek açığıyla tarihi bir yol ayrımındadır. 

Bu tablo, mevcut neoliberal politikaların ve günübirlik kararların ülkeyi getirdiği çıkmaz sokağın resmidir. 

Gıda güvenliğinin ulusal güvenlik ile eşdeğer olduğu bir küresel düzende, kendi çiftçisini açlığa mahkum eden ve yabancı ülke çiftçilerini finanse eden bir ekonomik akıl sürdürülebilir değildir.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün "Köylü milletin efendisidir" vecizesinde ifade edilen ruh, ancak Milli Ekonomi Modeli'nin ilkeleriyle yeniden hayat bulabilir. 

Üreticinin borç sarmalından kurtarıldığı, toprağın korunduğu, ekim öncesi finansal avansların ödendiği, planlı tarım ve pazar garantisinin devlet güvencesine alındığı bir Türkiye, hem kendi kendine yeten güçlü bir gıda üssü olacak hem de bölgesinde ekonomik bağımsızlığının zirvesine çıkacaktır. 

Çarşamba Ovası'nın ve Anadolu'nun dört bir yanındaki emektar çiftçinin yeniden tarlasına umutla bakabilmesi için gereken reçete bellidir: Milli üretim, milli planlama ve milli para!

Bu sebeple; hakkında 11 uluslararası kongre yapılmış olan ve birçok ülkenin başta tarım olmak projelerinden istifade ettiği Milli Ekonomi Modeli'ni ülkemizde uygulayacak Bağımsız Türkiye Partisi'ne (BTP) ve lideri Hüseyin Baş'a Türk milleti olarak fırsat vermeliyiz.

Sadece feryat etmek yetmez, tercihlerimizi doğru yapmalıyız.