Bir sen, bir ben, bir de köpek/ Kerim AKTACİR

Geçtiğimiz günlerde uzun süredir karşılaşmadığım bir arkadaşı gördüm. Hani uzun süre görüşmeyince konuşacak çok şeyiniz olur da lafa nereden gireceğinizi bilemezsiniz, saçma sapan bir muhabbet uzar gider de tam ayrılacakken asıl konuşmak istedikleriniz aklınıza gelir, sonra görüşmek üzere ayrılırsınız.İşte böyle bir muhabbetin ortasında ikinci bir çocuğumun olduğundan bahsedince arkadaş da sevinerek, "Aaaa öyle mi, ne güzel ben de ikinci köpeğimi aldım" deyince bir anda amiyane tabirle afalladım. O anda tam bir duygu anaforuna girdim. Sevinsem mi, üzülsem mi yoksa kızsam mı bilemedim. Öyle ya benim bir kızım olmuştu, o bir köpek almıştı. İnsan ne diyeceğini bilemiyor. "Allah analı babalı büyütsün" desem olmaz, sonuçta bir satın alma durumu var. Yani doğal olarak köpek yalnız büyüyecek.Köpekler ile ilgili cahil sayılacak derecede az bilgiye sahip olduğumdan cins konusuna da giremiyorum. Benim bildiğim iki tür köpek var. Beni görünce bön bön bakanlar, bir de görünce topukladığım köpekler. Ayrıca benim zaten ilk köpeğinden de haberim yoktu. Onu da çaktırmamak adına başka bir konuya geçip olayı geçiştirdim. Gerçi araştırdım, içinden çıkılması zor sayıda köpek cinsi var.Yaşadıklarımın şokunu atlatamadan bir çok kez gittiğim, genelde üst gelir grubundaki vatandaşların yaşadığı bir semtte, adım başı bir veteriner kliniği, hatta çok kapsamlı hayvan hastanelerinin olduğunu farkettim. Daha doğrusu daha çok dikkatimi çekti. O hastanelerin, kliniklerin önünde bir erkek, bir kadın ve bir kedi veya köpekten oluşan ailelerin çokluğu aklıma şu üç soruyu getirdi: Bir, çekirdek aile tanımı mı değişti? İki, insanlar maddi olarak geliştikçe evlat anlayışları mı değişiyor? Üç, çocuk sahibi olmak hayvan beslemeye engel mi?  Mahlukat ve nebatat sevgisine saygım sonsuz. Hatta ısırma yönü olmayan bazı türleri beslemekten büyük zevk ve mutluluk duyuyorum. Ancak aile olmanın en güzel ve kutsal boyutunun ebeveyn olmak olduğuna inanıyorum. Her yönüyle sizden bir parça olan o küçük erkek ve kızların hayatımıza kattığı değer, maddi boyutta karşılığı olmayan bir değer. Bu nedenle evlat sayısında sınırlamalara da karşıyım.Özellikle maddi durumu toplum ortalamasının üstünde olan kesimde böyle bir yaşam tarzının belirli bir ağırlıkta yaşanıyor olması biraz düşündürücü. Düşünsenize, siz yıllarca çalışın, çabalayın bir servet edinin, sonra o serveti bir kanişe miras bırakın. Ki bu durum Avrupa'da zaman zaman oluyor. O garip de ne bilsin  o kadar parayla ne yapılır. Gidip bütün parayı kemiğe yatırır herhalde! Yakında ülkemizde de bu tarz haberlerle karşılaşırsak şaşırmayın. Ünlü iş adamı... servetini köpeği finoya bıraktı! Fino eline geçen paraları yemeye çalıştı. Fino tadını beğenmediği paraları toprağa gömdü!Biz küçükken hayvan sahibi olmak çok kolaydı. Yoldan bir kedi ya da köpeği yakalardınız  o kadar. Sonrası çok basit; evde artan yemeklerle gitsin. Ancak ilerleyen zaman hayvan sahibi olmayı da zorlaştırmış. Bir kere safkan denilen türlerin fiyatları oldukça pahalı. Binlerce dolarlardan falan bahsediliyor. Üstelik bakımları da çetrefilli. Kuaförü var, muayenesi var, bakıcısı, eğiticisi var. Siz nasıl isterseniz öyle eğitiyorlar. Saldırgan, uysal... Hatta hayvanlar için üretilmiş müzik albümleri ve otelleri bile var. Özetle hayvan sevgisi güzel ama hiç bir canlı insanın yerine konamaz. Özellikle çocukların yerini hiçbir şey alamaz.