Bizim çocuklarımız

Malatya'da 0-6 yaş grubu çocukların kaldığı çocuk yuvasındaki dehşet görüntüleri; izleyenlerin kanını donduracak cinstendi. Türkiye'de milyonlarca vatandaş küçücük çocuklara bakıcıların uyguladığı şiddet görüntüleri karşısında gözyaşlarına ve sinirlerine hakim olamadı. Kimisi gözlerindeki yaşa hakim olamadı hüngür hüngür ağladı, kimisi bu görüntüler karşısında daha fazla dayanamayıp gözlerini kapadı, kimisi ne yapacağını bilemez halde çaresiz bir şekilde yanında yöresinde ne varsa yumrukladı, kimisi de o görüntülerin yayınlandığı televizyonu sinirden kaldırıp yere çalmak için niyetlendi. Türkiye bu görüntülerle çalkalandı, büyük bir infial yaşandı, yaşanmaya da devam ediyor.Malatyalı vatandaşlar görüntüler yayınlandığı saatlerde çocuk yuvasına akın etti. O anda bu işkencenin Malatya'da bir çocuk yuvasında gerçekleşiyor olması karşısındaki mahcubiyeti ve sorumluluğu hissettiler ve bugüne kadar şehirlerinde gerçekleştirilen böyle bir işkence karşısında elleri kolları bağlı kalmanın hırsıyla birşeyler yapmak istediler. Belki de o an polis engel olmasa, çocuk yuvasındaki bakıcıları linç edecekti Malatyalılar. Çoğu annesiz-babasız olan bu yavrulara işkence yapan kadınlara yakıştırılan "bakıcı anne" sıfatını kesinlikle kabul etmiyorum. O varlıklar, bırakın anne olmayı, insan bile olamazlar. Annelik duygusu, o çocukların çığlıkları karşısında bir parça bile olsa vicdan ve sevgiyi gerektirir. Ama onlarda vicdan, sevgi ve şefkatten en ufak bir eser yok.Çocukların kafalarını hızla birbirine tokuşturan, çocukları duvardan duvara savuran, terlikle ve sopalarla kafa göz dinlemeden çocukları darp eden, dışkılarını ve kusmaklarını çocuklara yediren, kaynar suyla çocukların minicik ve hassas bedenlerini haşlayan ve sevgi ve şefkat bekleyen çocukların gözyaşları karşısında duyarsız kalıp, gaddar ve zalimliğin dik alasını gösteren bu mahlukların, Yeni Mesaj'ın dünkü manşetindeki ifadesiyle Ebu Garip cezaevinde Iraklı masumlara işkence yapan cani conilerden hiçbir farkı yok.Böyle mahluklara maalesef geleceğimizi emanet ediyoruz. Ve acı gerçek şu ki; Malatya'da ortaya çıkan bu görüntüler buzdağının sadece görünen yüzü. Görünmeyen asıl büyük yüzünde Türkiye'nin acı gerçeği saklı. Türkiye'deki birçok çocuk yurdunda bu işkenceler yaşanıyor. Annesiz- babasız yetim ve öksüz çocuklara maalesef devletin şefkat elini, böyle caniler uzattığı için şefkat eli, zulüm eline dönüşüyor. Tabii ki bütün görevlileri kasdetmiyorum, içlerinde gerçekten şefkat ve vicdan sahibi insanlar ve anneler de mevcut ama onlar istisna hükmünde kalıyorlar.Türkiye'de kapkaç, gasp, hırsızlık ve adam öldürme suçlarının artışını sorgularken, potansiyel suçlu yetiştiren bu çocuk yurtlarını görmezden gelemeyiz. Böyle yurtlarda maruz kaldıkları işkence sonrasında psikolojileri bozulan bu çocukları düzeltme ve topluma kazandırma şansı kalmıyor. Kişisel gelişimlerinin oturduğu en önemli çağda bakıcı cani dehşetiyle yüzyüze kalan bu çocuklar, geleceğin hırsızı, kapkaççısı, gaspçısı, katili, bölücüsü ve militanı oluyor.  Geleceğimiz ve umudumuz  konumundaki bu yurtlar maalesef suç ve suçlu üreten birer bataklığa dönüşüyor. Hükümetlerin ihmal ve ilgisizliği de bu bataklıkları kurutulması mümkün olmayan bir hale dönüştürüp, toplumsal bir yara haline getiriyor.Bizim çocuklarımızı, hırsızımız, katilimiz, gaspçımız, kapkaççımız ve militanımız yapmamak için ne gerekiyorsa yapalım lütfen!