Çiğdem Pala: Hz. Zeyneb Annemiz…

Bugün Hz. Zeyneb Annemizin doğum günü…

Kerbelâ'nın kızgın topraklarında, zulmün gölgesinde yürüyen bir ışık gibiydi.

Çadırlar yanarken, çığlıklar yükselirken, o bir sükûnet abidesi gibi duruyordu; 

Sesi, acının ortasında umut taşıyor, gözleri, kırılan yürekleri teselli ediyordu.

Zeyneb…

Adı gibi zarifti, ama yüreği dağ gibiydi.

İmam Ali'nin cesaretini, Hz. Fatıma annemizin iffetini,

İmam Hüseyin'in teslimiyetini taşırdı içinde.

Kardeşinin uğruna dökülen her damla kan, onun gözlerinde anlam buluyor;

Yüreğinin derinliğinden yükselen dua ve direniş, zulmü titretiyordu. 

Ateşlerin içinden "Ben Ali'nin kızıyım, beni ateş yakamaz" diyerek geçiyordu. 

O, korkuyu tanımayan bir kadın değil, her acıyı yüklenen, her çığlığa cevap veren bir iman rehberiydi.

Kerbelâ'da hayatın ve ölümün iç içe geçtiği o günde, o kadar çok kan döküldü ki, toprak bile utanarak kızardı. 

Zeyneb yalnızca ayakta durmakla kalmadı;

Mazlumların sesi, karanlığa meydan okuyan bir fener oldu.

O, acının ve kaybın gölgesinde bile, insanlığa ve hakikate dair umut taşıdı.

Prof. Dr. Haydar Baş Hocamın da dediği gibi: 

"Zeyneb, Hüseyin'in davasını Kerbelâ'dan alıp gönüllere taşıyan kudrettir.

O olmasaydı Kerbelâ yalnızca bir matem olurdu,

Oysa Zeyneb'le birlikte Kerbelâ, bir diriliş mektebi oldu."

Ve gerçekten de öyleydi; 

Zeyneb olmasaydı Kerbelâ yalnızca bir acı olurdu,

Ama onun yüreğiyle oradaki her yara bir hikâyeye, her gözyaşı bir direnişe dönüştü.

Hz. Zeyneb Annemizin hayatı bizlere şunu öğretir:

Sabır, sessiz ama kudretli bir kuvvettir.

Acı, doğru bir yürekle birleştiğinde tarih boyunca iz bırakır.

O, sadece kardeşinin yanında değil, tüm zulme karşı bir duruşun sembolü oldu.

Ya Rabbi, Kerbelâ'nın acısı hâlâ yüreklere düşerken, bizleri, Hüseyin'in yolunu Zeyneb gibi taşıyabilen kullarından eyle.