Hayat bu ya!

Hataları hep başkalarında ararızKendi hatalarımızı kapamak içinGülmeleri kendimizeAğlayışlarımızı başkalarına yamarız

Alıp başımızı gitmek isterizBir yerlere hiç bilmesek deAvutmak isterken kendimiziBaşkalarının sızıları bırakmaz peşimizi

Küçük şeylerden mutluluk çıkarırkenEn büyük olayları es geçeriz"Hayat bu ya.." diyerek ve bile bileYanılgılarımızı farkedemeyiz.

Hiç umulmadık şeyler gelir başımızaŞans mı, kader mi? diye düşünürüzDüşüncelerimiz bizi sürüklerkenSürüp giden hayatlar geçer aklımızdan

Kimi şükreder hayatta konumunaBazıları kahreder şuanki durumunaHayatı sorgulamak varken arasıraFarklı arayışlara çıkarız aslında

"Git.."derken içten söylememişizdir"Gel"diyen birilerini beklerkenGel-gitler yaşarken beynimizdeKalbimize yenik düşmüşüzdür.

Çocukları görünce yaşama sarılırYaşlıları görünce ölümü anımsarızAnılarımız arasında koybulup giderkenKendimizi bulmaya çalışırız yeniden

Bir kelebeğin kanadı kadar hassasEl değemeyecek kadar değerliDokunur, değer vermeye çalışırızHayatı daha yakından tanımak için

Anlamsızlıklar arasından anlamDeğersizlikler arasından değerBilinmeyenlar arasından bir bilinenYalanlar arasından gerçek çıkarırız

Öleceğimizi bile bileYeniden gelecekmiş gibi çabalarızBilincindeyizdir herşeyin; amaHayata dair sorgulamaları bırakamayız