Mesih ile Mesut

Türk siyasi tarihinin gelmiş geçmiş en büyük siyaset adamı olan Mesut Yılmaz bey Allah'a çok şükür az ve öz konuşuyor.

Ya bir de çok konuşsa varın düşünün olacakları.

Eskilerin "ağır ol, molla desinler" sözüne rahmet okutacak bir beyanat stilini benimsedi.

Çok nadir konuşuyor, ama konuşunca da hedefi 12'den vuruyor.

Türkiye'de hayat duruyor.

Millet birbirine; Bu adam acaba ne buyuruyor(!)

Diye soruyor.

Başbakan olduğu zaman, TBMM'nde yaptığı konuşmada; "Kişi başına düşen gübre" cümlesi çok eleştirmişlerdi.

Neymiş efendim, bir Başbakan nasıl olur da böyle bir yanlış yapar?

Yanlış değilmiş efendim.

Bugün birilerine "sahte Mesih" derken kastettiği şey, hakiki Mesihliğini ilan etmekmiş, ama anlayan olmamış.

O eleştirilere maruz kalan beyanatı bile bile söylemiştir Mesut bey.

O gün dört sene sonrasını keşfetti.

Adeta bir orjinal Mesih gibi.

Ve o dört sene sonrası geldi ve kişi başına düşecek "milli gelir" kalmayınca da, kişi başına "milli gübre" düştü.

Gelirin millisi gitti, gübrenin millisi geldi.

Gerci biz birden çok manası olan Mesih'ten Mest beyin hangi manayı murat ettiğini de net olarak bilmiyoruz.

Mesih; Üzerine yağ sürülmüş, Hz. İsa'nın lakabı. Cömert.

Şimdi bunlardan İsa Mesih'i kastettiyse burada da bir gariplik var.

Bu garipliğin oluşmasında yakın hemşehrisi olan Mesih Hasan'ın ne kadar etkili olduğunu da net bilmiyoruz.

İktidarda devraldığı bir partiyi önce 4. parti durumuna düşüren,

Ardından da, koalsiyon ortağı olunca oy oranını % 3'lere indiren bir siyaset uzmanını bu millet dört gözle takıp etmeli ve mübarek ağzından çıkan her sözcüğü zabturabt altına alıp, sonraki nesillere salimen ulaşmasını sağlamalıdır.

Yapılacak ilk seçimde partisi gibi tarih olacak bir kıymetin kıymetini çok iyi bilmeliyiz.

Hani bir raklamda vardı ya; ikisi bir arada Encoys, yıka ve çık.

Bir insan aynı anda;

Hem iktidar, hem muhalefet,

Hem parti başkanı, hem sıradan vekil.

Hem siyasetçi, hem şikayetçi.

Hem vatandaş, hem yandaş.

Nasıl olur, olabilir?

Nasıl beceriyor, ikisi birden olmayı.

Olayların dışında kalmayı,

İktidarken %3 oy almayı,

Hülyalara dalmayı.

Sağa sola beyanatlar salmayı.

Ülke İkinci Dünya savaşı yıllarından bile daha kötü bir ekonomik tablo ile karşı karşıya.

Pahalılık aldı başını yürüdü.

Ondan önce 200 bin lira olan LPG, onunla 750 bine,

Ondan önce 500 bin lira olan benzin, onunla 1100 bine,

Ondan önce 5 milyon olan tüp, onunla 15 milyon olmuş, binlerce dükkan kapanmış sayesinde,

Millet aç bi ilaç.

Çocuklarımız dünya bankasının yolladığı ve onu bile doğru düsrüt dağıtmasını beceremediğimiz 50 milyon sadaka yüzünden hastahanelik oldu.

Ve o hala hiç bir şey olmamış gibi konuşabiliyorsa, onda bir şeyler var demektir.

Aslında sayın Ahmet Mesut da ülkenin öyle bir çıkmaza girdiğini, kurtuluş emaresinin kalmadığını kendisi de biliyor.

Tek çare olarak da Mesih'in gelmesi gerektiğini ihsas ediyor.

O sadece yalancı Mesihler'den şikayet ediyor ve lisani hal ile;

"Yetiş ey Mesih, biz batırdık, sen bari kurtar" diye dua ediyor.

Bir fıkra iyi gider.

Temel ile Fatime, henüz evliliklerinin ilk ayında şiddetli bir kavga ederler.

İnadım inat, konuşmamaya, hatta yatakları ayırmaya kadar iş vardırırlar.

Fakat bu işin böyle gitmeyeceğini anlarlar, tıpkı bu koalisyon gibi, Mesut gibi.

Her kes karşı taraftan atak bekliyor.

Bir gün Temel Fatime'nın kapısını dinlemeye başlar.

Fatime içeride şöyle dua eder; Ey Hızır -Bir başka rivayette Ey Mesih- yalvariyirum sana, gel de beni Temel'le barıştır.

Fırsat bu fırsat der Temel içeri dalar, bir yandan da kendisini zorla biri içeri sokmaya çalışıyor gibi, ayak direterek şunu der:

İtma deyirum sağa Hızır, itma beni.

Gel ne olursun ey Mesih, gel de, rahatlasın bu Mesut.