Milletler için millilik esastır

Eskiden beri içimizde, Avrupalıları seven ve onlara hayranlık duyan bir kitle mevcuttur. Eskiden beri diyoruz, fakat bu kitlenin mazisi çok da eskiye gitmez. Doğuş tarihi, Osmanlı'ları gerilediği, Avrupalıların maddi alanda ilerlediği yıllara dayanır. İslam dünyasının ileride olduğu dönemlerde aynı hal, Avrupalılar için söz konusu idi. Bu hal, genellikle kendini güveni olmayan zayıf karakterli insanların halidir. Onlar, güçlü iken zayıfları hor ve hakir, zayıf iken güçlüleri üstün görür ve taklit ederler.

Sıradan insanların belli bir kesimde böyle bir hastalığın olması, milletlerin bünyesinde çok büyük tahribata yol açmayabilir. Fakat bu hastalık, idarecilere bulaşmışsa, işte o zaman felaket başlamış demektir. Maalesef Türkiye, böyle bir felaketin içerisinde yuvarlanmaktır. Öyle ki, idarecilerimiz, atalarımızın kanı ve canı pahasına Avrupalılardan kurtardığı egemenliği, bugün, "atalarımız yanlış yaptı, onlar adına özür dileriz" derecesine Avrupalılara devretmek istiyorlar. Bu idarecilerimiz, Avrupalıların bizi çok sevdiğine, bizim için hayırlı şeyler düşündüğüne inanmışlar bir kere. Ölüm var, dönüm yok. Ölüme yalnız kendileri gitse, dert değil. Koca bir milleti de peşlerinden sürüklemek için gece gündüz çırpınıyorlar.

Gönülleri Avrupa sevgisiyle dolu bu idarecilere, Avrupalıların kendilerinden başka hiçbir topluluğu ve özellikle Müslüman Türk'leri sevmelerinin imkansız olduğunu, kimler, nasıl anlatacak? Bu gerçeği Alman Prof. Neumark'in dilinden nakletsek faydalı olur mu? Belki olur. Öyleyse nakledelim. Prof. Neumark şöyle diyor: "Çok samimi itiraf edeyim. Avrupalılar Türkleri asla sevmez. Kilisenin Türk ve İslam düşmanlığı Hıristiyanların hücrelerine sinmiştir. Çünkü sizler, 400 sene sırtımızda ve ensemizde at koşturdunuz. Onun için faraza laiklik şöyle dursun, Hıristiyan olsanız bile bu düşmanlık size karşı devam edecektir". Cemil Meriç bu anlayışı şöyle ifade eder: "Bütün Kur'an'ları yaksak, bütün camileri yıksak Avrupalının gözünde Osmanlı'yız, yani İslam. Avrupa maddeciliğine rağmen Hıristiyan'dır, sağcısıyla, solcusuyla Hıristiyan. Hıristiyan için tek düşman biziz."

Avrupalılar, kendi kültürlerinden türeyen, kendilerinin bir parçası olan Amerikalıları dahi sevmezler, beğenmezler, ne kaldı ki Türk'leri sevecekler. Amerikalılar, Avrupalıların geçmiş, daha çok ilerlemiş, hiç fark etmez. Avrupalıların bakış tarzı yine aynı. N. Y. Times yazarı Thomas Friedman bu bakış tarzını şöyle anlatır: "Avrupalıların bu bakışı, Amerikalıların yaptıklarından veya yapamadıklarından değil. Karşı oluş bizatihi Amerika'yadır." Amerika'ya böylesine tepeden bakan Avrupalılara yaranmak için, akla ve hayale gelmeyecek dalkavukluğu sergileyen gafil idarecilerimize ne demeli? Bilmem ki! Bu gafiller şunu çok iyi bilsinler, ne yaparsa yapsınlar, Avrupalılara kendilerini sevdiremezler. Hatta Hıristiyan olsalar bile. Hıristiyan olsalar, bu sefer Avrupalılar şöyle düşünecekler: "Öyle şanlı ve şerefli bir ecdada ihanet eden bu güruh, bize çok rahatlıkla ihanet eder. Onun için bunlar itimada layık değildirler."

Avrupalı, bir kişiyi veya bir ülkeyi sömürene kadar sever görünür. Dinini bile sömürü aracı olarak kullanır. Buna en güzel örnek, Patris Lumumba'nın başına gelendir. O, misyonerlerin çalışması sonucu Hıristiyan oldu. Fakat Kongo'nun bağımsızlığı için mücadele edince, Hıristiyan olmasına bakmadan onu öldürdüler. Avrupalıların insan hakları teranelerine inananlar aldanırlar. Fransız ordusunun 1945'te 45 bin sivili Setif'te katlettiğini gören Cezayirli yazar Katip Yasin şöyle der: "Milliğim orada pekişti. Gözlerimi en fazla açan şey, Avrupalıların söyledikleri her şeyi böylesine inkar edişleri oldu." Bakalım, bizimkilerin gözü ne zaman açılacak. Dileriz, bu çeşit acı gerçeklerle karşılaşmadan gözleri açılır ve milletler için milliliğin esas olduğunu anlarlar.