Nefsi kınamak

İnsanoğlu kendi kusurlarını küçümsemek, başkalarında gördüğü kusurları da gözünde büyütmek eğilimindedir. Halbuki adalet burada da yerini bulmalıdır. Bazılarına göre buradaki adalet kardeşinin kusurlarını görmezden gelmek, kendi kusurlarını ise olduğu gibi görebilmektir.İnsan nefsi başkalarında kusurlar bulmaya ve bunları diğerleri ile paylaşmaya, yani kardeşinin gıybetini yapmaya eğilimlidir. Kendi kusurlarına karşı kör olmak henüz olgunlaşmamış olmanın bir göstergesi değildir de nedir? Hele kardeşinin kusurlarını üçüncü şahıslarla paylaşarak bir tür üstünlük yarışına girmek mümin kardeşliğine sığar mı?Halbuki; "Dünyada bir insan diğer bir insanın ayıplarını örterse, kesinlikle kıyamet günü Allah da onun ayıplarını örter" (Müslim.Mümin her zaman önce kendi kusurlarını görmeli onları gözünde büyütmelidir. Kusuru hep başkalarında görmek, kendi kusurlarımızı görmeyi engelleyebilir.Kişisel gelişimimiz için kendi hatalarımız ile yüzleşmeye her zaman ihtiyacımız olduğu bir gerçektir.Müminler birbirlerinin kardeşleridir. Bir hadis-i şerifte şöyle buyrulur: "İman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe( kamil manada) iman etmiş olmazsınız! Aranızda selamı yaygınlaştırınız ki birbirinizi tam sevesiniz.""Biriniz kardeşini (Allah için) seviyorsa; onu sevdiğini söylesin" (Ebu Davud, Edeb).Kişisel gelişimimiz için ferasetimizi ve iç görümüzü kendi kusurlarımızı bulmak için kullanmalıyız. İnsan eğer kendi kusurlarıyla meşgul olursa, onda başkalarında kusur arayacak hal kalır mı?Tasavvuf büyükleri başkalarındaki kusurları görmezden gelmeyi ya da samimice uyarmayı ve kendi kusurlarımızı görerek düzeltmeye çalışmayı salık verirler.Yusuf suresi 53. ayette: "Ben nefsimi temize çıkartmam! Rabbimin koruması müstesna, muhakkak nefs aşırı şekilde kötülüğü emredicidir. Doğrusu Rabbim çok bağışlayan ve esirgeyendir" buyrulmaktadır.Gerektiğinde nefsimizi kınayanlardan ve böylece doğruyu bulanlardan olalım inşallah.