Ahir zaman yolculuğu…

Bizim için ahir zamanlar geçmekte olan şu dönemler olsa gerek… Komşusu aç iken tok yatanlar; kedi ve köpeği zararlı mahlûkatlar arasında görenler; kendisine verilmiş emanet zenginlikleri gösteriş aracı olarak kullananlar; asıl zenginliğin eşi ve kardeşi; çocuk ve torunları; canı yandığı zaman yardımına koşan komşu ve arkadaşları olduğunu unutanlar; geldiği görevlerde hizmet için bulunurken nefsine yenilip kendisini lüks içinde yaşatanlar; onlardan medet umanlar; Allah'ın bile affetmediği suçları affedip kendilerine ona ortak koşanlar; adaletin terazisini ölçüp biçmeden kendi çıkarına kullananlar; pazar çöpünde yiyecek arayanlar var iken başka bir ahir zamandan bahsedilebilir mi?

Hastanede yatarken ölümün soğuk yüzü ile karşılaşanlar bilir. Duvarların rengi ne kadar beyaz olursa olsun, karşılaştığınız gerçekler soğuk buz mavisidir… Geceler uzun, gündüzler günlük olayların gerçeğinde ezik, tan vakti soluk ve güçsüzdür. Yanınızdaki yatakta ölümü arzu eden adamın inlemeleri hayatın gerçeğidir. En çok ihtiyaç duyduğunuz şey doktorun güler yüzü; hemşirenin ilgisi; hasta yakınlarının sunduğu bir bardak ayranın ferahlatıcı etkisi; başınızın ucunda damlayan serumun sürekliliğidir. 

Her sabah güneşi görmek ve yeniden doğmak; kapıdan girecek tanıdık bir yüzü beklemek; "Acaba falanca ne yapıyor?" diye akıl sorgulamasında bulunmak kaderinizdir. Refakatçiniz sadece arkadaş veya akrabanız değil, vazgeçemeyeceğiniz yol arkadaşınızdır. Torbalarda biriken vücut atıklarını kontrol eden; sabahları kahvaltınızı ettiren; öğleyin yemeğinizi yediren; akşamları uyumanızı telkin eden ancak kendi bir sandalye tepesinde uyuyakalan yorgun bir savaşçıdır. 

Yeniden hayata dönmenin ilk adımı hastane kapısından çıkmak; ağaçları; yolları; gelirken geçtiğiniz yerleri tekrar görmenin güzelliğindedir. Bazı şeyler vardır ki, para ile satın alamazsınız. Düşen bir yağmur damlası bile size hoş geldin derken, içtiğiniz bir bardak çayın tadı dünyalara değer… Siz ayrılırken şifa arayan yeni hastalar tekrar koğuşu doldururlar. Denizi görmek, yosun ve iyot kokusunu tekrar içinize çekmek güzeldir. Kahrınızı çeken refakatçinizden içiniz buruk bir şekilde ayrılır, sizi alıp yeniden evinize kavuşturan oğlunuzun arabasında uzun yatarak huzurlu bir yolculuk yaparsınız. Uzun bir süredir cevap veremediğiniz telefonunuz yeniden çalmaya, sizi merak eden dostlarınız aramaya başlarlar. Ve her şey yavaş, yavaş normale dönmeye başlar. 

Haberler aynıdır. Dünya hiç değişmemiştir. Sadece siz kendiniz değiştiğinizi hissedersiniz. Canınız TV ekranına bakmak istemez. İnsanların birbirine yaptığı kötülükleri izlemek istemezsiniz. İnsanların böylesine güzel ve yaşanası bir dünyada var olmalarına rağmen birbirlerini üzmelerine şahit olmak istemezsiniz. 

Ahir zaman dedikleri şey bu olsa gerek. Doğru ile yanlışın birbirine karıştığı; sevgi ile sevgisizliğin ayırt edilemediği; huzur arayanların bulamadığı; ölenlerin kurtulduğu, kalanların çektiği bir zaman diliminde yeniden var olmaya, ayakta durmaya çalışmak. Kimseye bir kötülüğünüz dokunmasa bile birilerinin size kötülüğünün dokunduğu garip bir dünya düzeninde yerinizi bulmaya, yaşamaya çalışmak…

Ahir zaman yolculuğunda bana yardımcı olan gönül dostlarına yeterince teşekkür edemedim. Onlar için dileğim, gerektiğinde onlara da yardımcı olacak birilerinin var olması dileğimdir. Dünya dertlerine kapılan yakınları olup da hiçbir zaman yalnızlığa düşmesinler. En az benim kadar şanslı olsunlar. İyi insanlar ile karşılaşsınlar. 

Yaşlıların neden bu kadar az şeyle yetindiklerini, yaşamı bir damla gözyaşında sakladıklarını eskiden merak ederdim. Şimdi etmiyor, aksine onların duygularını daha iyi anlıyorum. Her gün bir dostunuzu yolcu ettiğiniz bu dünyanın bir damla gözyaşı kadar değeri yok aslında…

Son damla gözyaşınızı kendinize saklayın. 

İsteseniz de istemeseniz de lazım olacak. 

Çünkü bu dünyadan çekip giderken,  geride bıraktığınız maddi şeylere değil ama geride kalan insancıklara ağlayacaksınız…