Yayladan esintiler

Aradan yaklaşık bir yıl geçmiş, yine Karacasu yaylasındayız. Sormayın havalar çok güzel, güneş yüzünü göstermiş, hafiften bir rüzgar da esiyor. Yeşilin her tonu burada, zeytinler, incirler, asmalar, kestane ağaçları, çam ağaçları? İnsan yaşadığını burada hissediyor. Yeğenlerim Yasemin ve Itır'la bahçede bir masaya oturduk, onlar resim yapıyorlar biz de bir şeyler karalamaya çalışıyoruz.Ne güzel ki: seyr-i süluk denilen bir yol tutturduk. Bu yolda haz alarak ve şevk ile ilerlemeye gayret ediyoruz. İnandığımız büyüklerimiz var, inandığımız bir yol, bir usül, bir erkan, bir gidiş var. Bu gidişten razıyız, yolumuzdan eminiz Elhamdülillah.Seyrederken güzel duraklardan geçiyoruz, mesela insanlardaki kusurları affedebilme, görmemeye çalışma, bunları tartışma konusu yapmama, kusur görürsek unutma durağındayız. Bu durakta insanın içi huzurla doluyor. Huzurda olmaya yaklaşıyoruz sanki. Huzurda olmayı gerçekten özlüyoruz, daim zikir, tefekkür, tecelli hallerini yaşamak istiyoruz." Vermek istemeseydi, istemeyi vermezdi" diyoruz, bir düşünürün söylediği gibi.Kimi zaman hastalık bizleri buluyor, tekrar sağlığımıza kavuştuğumuzda artık başka bir insan oluyoruz, ya da bizlere öyle geliyor. Ah şu görecelilik kavramı? Hastalık da sağlık gibi bir imtihan, hasta olursak bu hali bir sıkıntı gibi değil de bir mükafat, Allah'ın rızasına bir yaklaşma olarak görmemiz gerekli. Hastalığı bir nimet olarak farz etmek ve onda hikmetler aramaya çalışmak durumundayız. Bu hikmetleri fark edebilirsek hastalığı kabullenmemiz ve onunla başa çıkabilmemiz kolaylaşır. Bütün bunları gerçekleştirebilmek için öncelikle kalbimizin uyanık olması gerekli, farkındalığımızın artmış olması da?Hastalık bizleri ölüm düşüncesine yaklaştırıyor, işte bu yüzden onu bir nimet olarak görmeli değil mi? Misafirliğimizi daha derinden hissediyoruz, bir gün herkesi ve her şeyi bırakıp gideceğiz, işte buna inanmak kolay değil.