Yeniden yeşermek

Kış ayındayız ama hayat geri çekilmiş değil. Yalnızca sesini gizlemiş durumda. 

Kendini göstermediği, acele ve israf etmediği bir zamandayız. 

Sokaklar erken kararıyor, ağaçlar yapraksız, gökyüzü daha ağır. 

İnsan bu hali çoğu zaman yokluk sanıyor. 

Oysa kış, hayatın kendini koruma biçimidir. 

Ne varsa içeri alınır, ne faydasızsa dışarıda bırakılır.

Toprak soğuktur ama ölü değildir. Donmuş gibi duran yüzeyin altında, sessiz bir hazırlık sürer. 

Tohum, karanlığın içinde bekler. Işığı çağırmaz, zamanı zorlamaz. 

Çünkü, acele eden filizin ilk rüzgarda kırılacağını bilir. Sabırla çatlayan kök tutar.

Kış ayındayız ama ağaç kendini eksik saymaz. Yapraklarını kaybetmiş olması bir eksiklik değil, korunma durumudur. Fazlalıklardan arınmıştır artık. Rüzgarla kavga etmez, soğukla pazarlık yapmaz. Mevsimini olduğu gibi kabul eder. 

İnsan ise çoğu zaman kabul etmez. Kışta bile bahar gibi görünmeye çalışır. 

Yeşil kalma inadıyla kendini tüketir.

Yeniden yeşermek, her zaman yeşil görünmek değildir. 

Bazen yapraksız durabilmek, eksilmiş haliyle ayakta kalabilmektir. 

Çünkü insan, çoğaldıkça değil, yer açtıkça derinleşir. Tutulan her şey, bir süre sonra ağırlık yapar. Ağırlık ise gönlü aşağı çeker.

Kış ayındayız ama bırakmak için geç değil. 

Hatta belki de en doğru zamandır. 

Bitmiş alışkanlıkları, artık sürdürülemeyen ilişkileri, ruha yük olan düşünceleri. 

Dal, yükünü şimdi bırakır ki kırılmasın. 

İnsan da bazen tutmayı erdem sanır. 

Oysa bazı bırakışlar, kendine

en derin sadakattir.

Bu mevsimde yalnızlık daha çok hissedilir sanılır. 

Oysa yalnızlık göreceli bir kavramdır. Kalabalıklar içinde üşüyen de vardır, kış gecesinde kendine yeten de. Yalnızlık, çevredeki insan sayısıyla ölçülmez ki.

İnsanın kendiyle kurduğu bağla ölçülür. 

Kimi zaman insan, herkes yanındayken en yalnız halindedir. Kimi zaman da tek başına, ama eksiksizdir.

Kış ayındayız ve insan içeri çekildikçe yalnız olduğunu sanır. Oysa bazen bu çekiliş, yalnızlık değil, yakınlaşmadır. 

Gürültüden, fazlalıktan, yabancı seslerden uzaklaşıp kendi hakikatiyle baş başa kalmaktır. 

Tasavvuf bu hali yalnızlık diye adlandırmaz. Ona "halvet" der. 

Yani insanın kendini bulmak için kalabalıktan izin alması.

Yunus'un sesi de buradan gelir. Yalnız değildir ama kalabalıkta da değildir. 

Kendi içinden konuşur. Çünkü bilir, hakikat, kalabalıkta duyulmaz. 

Kış, nefsin sesini büzer. İnsan, bu sessizlikte kendini işitir. Yalnızlık sandığı şey, çoğu zaman içte kurulan en sahici dostluktur.

Kış ayındayız ama bu mevsim umutsuzluğun adı değildir. 

Umut, en çok görünmediği yerde büyür. 

Toprağın altındaki hareketi bilmeyen, bahara inanmakta zorlanır. İnsan da kendi içindeki kışı tanımadan, baharın değerini anlayamaz. Her daralma, bir hazırlıktır. Her suskunluk, bir çağrı.

İnsan hayatında kışlar vardır. Dostların azaldığı, sözlerin kısaldığı, gecelerin uzadığı zamanlar.

Bu anlar çoğu kişiye yalnızlık gibi görünür. 

Oysa bazen bu hal, kalabalığın gürültüsünden kurtulmaktır. 

İnsan, bu sessizlikte kendine yaklaşır. Kendine yaklaşan, hiçbir zaman bütünüyle yalnız değildir.

Kış ayındayız ama her şey bitmiş değil. 

Bazı şeyler yalnızca görünmez halde. 

Bazı başlangıçlar sessizdir. Büyük dönüşümler, önce içte olur. 

Kimse fark etmez. 

Ne bir alkış vardır ne de bir tanık. Ama içeride bir çözülme başlar. 

İnsan hafifler. 

Bu hafiflik, yeniden yeşermenin ilk işaretidir.

Yeniden yeşermek, acele etmemektir. 

Mevsimi zorlamamaktır. Kıştan utanmamaktır. Yaprağını kaybetti diye kendini değersiz sanmamaktır. 

Çünkü bilen bilir, kış geçer. 

Ama kışı anlayan, baharı daha derin yaşar.

Ve bazen, insanın en gerçek yeşermesi, yalnız olduğunu sandığı bir kış akşamında, içeride başlayan sessiz bir yakınlaşmayla olur.

'Gün ola devran döne, 

Umut yetişe... '