Bozkır'ın Efendisi / Sezgin Sucu

Dostane muhabbet ortamlarında bir Bozkır Efendisi anlatılırdı ki silinirdi kulağımızın pası sirkelenip kendine gelirdi ruhumuz. Bir Hızır gibi dostlarının imdadına yetiştiğini dinler, hissederdik onun yüreğinin aydınlığını. Bir şiir gibiydi üstadım, her mısrasında gönlümüzdeki karaya ak katan, her kıtasında insanın ruhunu bir gece lambası gibi aydınlatan bir şiir. Böyle bir şiirin şairi olmak ki yalnız Yüce Mevlamızın kudretiydi kuşkusuz. Yüreğini ortaya koyup sevdikleri için canını bile paylaşacak bir insandı Ali Tay. Onun cemalini görmek nasip olmadı fakat cemaline yansıyan güzellikleri göreceğimiz kesin hayatta. Kalemin mürekkebi yetse, sayfalar yetmezdi gönlündeki gür hizmet sevdasını yazmaya. Ağızdan çıkan kelimeler bile kifayetsiz kalırdı onu anlatmaya. Kardeşçe elini uzatıp derdi-sıkıntısı olanların ilacı olmaktı yegane arzusu. Hayatının son demine kadar her anını Allah'a ve dostlarına hizmeti kendisine borç bilmiş örnek bir şahsiyetti. Kendisini tanımadan, tanımıştık onun kalp güzelliğini. Her muhabbette adı geçerdi ve herkes onun başarılarından bir örnekle nasihat ederdi. Hiç kimse hakkında kötü söylemez herkes onu över ve tasvip ederdi. Vefat haberini aldığımda onu karşıma alıp bir kez sohbet edememenin üzüntüsünü yaşadım. Yüreğine kendisinden bir güzellik katan, onun dost elini tutan binlerce seveni varmış ki, her birisi onun son görevinde yanındaydı. Gülümsüyordu bozkırlar yiğidiyle gurur duyuyordu. Aklıma bir hadis-i şerif geliyordu:"Ölüyü (mezara kadar) üç şey takip eder: Ailesi malı ve ameli. Bunlardan ikisi geri döner biri bâki kalır: Ailesi ve malı geri döner ameli kendisiyle bâki kalır." (Buhârî Rikak 42 Zühd 5; Tirmizî Zühd 46). Onun ailesi öyle genişti ki elini uzattığı bütün dostlarının abisiydi, kardeşiydi. Onun en büyük malı ise kuşkusuz gönül zenginliğiydi. Dua ile Rabbim mekanını Cennet, Peygamber Efendimize (SAV) ve dostlarına komşu eylesin.