Fransa'da merkez siyasetin zor sınavı

Fransa'da 2027 cumhurbaşkanlığı seçimleri yaklaşırken siyasi atmosfer giderek sertleşiyor. Hayat pahalılığı, güvenlik tartışmaları, göç krizi ve ekonomik belirsizlik, toplumdaki huzursuzluğu büyütürken aşırı sağ da bundan beslenmeye devam ediyor. Böyle bir dönemde eski Başbakan Édouard Philippe'in seçim kampanyasını resmen başlatması, sıradan bir adaylık açıklamasından daha büyük anlam taşıyor.

Reims kentinde konuşan Philippe, kendisini açık şekilde aşırı sağa karşı konumlandırdı. Ancak bunu yaparken dikkat çeken nokta, korku dili yerine "istikrar" ve "sorumluluk" vurgusu yapmasıydı. Çünkü bugün Fransa'nın yaşadığı kriz yalnızca ekonomik değil; aynı zamanda siyasi güven krizi.

Son yıllarda ülke defalarca sarsıldı. Emeklilik reformu protestoları haftalarca sürdü, çiftçiler yolları kapattı, banliyölerde güvenlik gerilimleri yaşandı. Enerji maliyetleri arttı, orta sınıfın alım gücü düştü. Tüm bunlar olurken geleneksel siyaset toplumdaki öfkeye cevap vermekte zorlandı.

Aşırı sağın yükselişi de tam bu noktada hız kazandı.

Marine Le Pen ve Jordan Bardella liderliğindeki Ulusal Birlik artık yalnızca protesto oylarının adresi değil. Hareket, devlet yönetimine hazır bir alternatif görüntüsü vermeye çalışıyor. Bu tablo yalnızca Fransa için değil, Avrupa siyaseti açısından da önemli bir kırılma anlamına geliyor.

Ancak merkez siyasetin burada önemli bir açmazı var. Avrupa'daki birçok merkez parti, aşırı sağın yükselişini durdurabilmek için giderek onun diline yaklaşmaya başladı. Göç konusunda daha sert mesajlar verilmesi, güvenlik korkusunun sürekli büyütülmesi ve toplumsal kaygılar üzerinden siyaset yapılması artık sadece popülist hareketlere özgü değil.

Oysa merkez siyasetin gücü hiçbir zaman öfkeyi büyütmekten gelmedi. Tam tersine, demokrasiyi sakinleştiren ve toplumu ortak zeminde tutabilen yapısıyla etkili oldu. Bugün Fransa'nın ihtiyacı olan da popülizme benzemeye çalışan bir merkez değil; kendi siyasi çizgisini koruyabilen güçlü bir merkez anlayışı.

Édouard Philippe'in önündeki asıl sınav da burada başlıyor. Çünkü Fransız seçmeni artık yalnızca teknik reform vaatleri duymak istemiyor. İnsanlar aynı zamanda devletin kontrolü kaybetmediğini görmek istiyor. Ancak bunu yaparken korku ve öfke üzerine kurulu bir siyaset dili kullanmak, Avrupa'daki kutuplaşmayı daha da derinleştiriyor.

Diğer tarafta Jean-Luc Mélenchon liderliğindeki sol ise hala parçalı görüntü veriyor. Sol seçmen aşırı sağın yükselişinden kaygı duysa da ortak bir siyasi hat oluşturmakta zorlanıyor. Bu durum da merkez siyasetin üzerindeki baskıyı artırıyor.

Fransa bugün yalnızca yeni bir cumhurbaşkanı aramıyor. Ülke, öfke siyaseti ile demokratik denge arasında bir tercih yapmaya hazırlanıyor. 2027 seçimleri yalnızca Elysee Sarayı'nın yeni sahibini belirlemeyecek; aynı zamanda Avrupa'da merkez siyasetin kendi kimliğini koruyarak ayakta kalıp kalamayacağını da gösterecek.

Çünkü Avrupa'nın bugün ihtiyaç duyduğu şey, popülizmi taklit eden bir merkez değil; topluma yeniden güven verebilen bir siyaset anlayışı.