Muhammed Rûci

Elinden tutup, Resûl-i Ekremin bulunduğu yazlık salona doğru götürdü. Resûl-i Ekrem oturmuşlardı. Etrafında da birçok kimseler vardı. Bunların bir kısmı oturuyor, bir kısmı ayakta duruyordu. Resûlullah Efendimizin etrafında halka yapmışlardı. Dünyanın her tarafına mektuplar gönderiyordu. Huzurlarında bir kâtip vardı. Resûlullah Efendimizin buyurduklarını yazıyordu. O, Şerefüddîn Osman Zeyyâr Tukânî idi. O zât, zamânın büyük âlimi ve velîsi idi. Annesi onu Resûlullah Efendimizin huzurlarına götürünce, Resûlullah'a; "Ya Resûlullah! Zât-ı âliniz bana, ömrü uzun ve Allahû Teâlâ'nın lütuf ve ihsanına kavuşacak bir oğlum olacağını buyurmuştunuz. O buyurduğunuz bu mu, yoksa başkası mı?" diye sorunca, Resûl-i Ekrem O'ndan tarafa doğru baktılar. Sonra tebessüm ederek; "Evet, o söylediğim oğlunuz budur" buyurduktan sonra, kâtip Şerefüddîn Osman'a "Onun için bir mektup yaz" buyurdu. O da bir kâğıda üç satırlık bir yazı yazdı. Muhammed Rûcî, kâtibin yazdığına bakıyordu. Satırların altına şâhidlerin ismini yazar gibi, ayrı ayrı yerlere birçok kimsenin isimlerini yazdı. sonra kâğıdı katlayıp, annesine verdi. Oradan ayrılınca, annesinden mektubu aldı. Kendi kendine; "Bu mektubun muhtevâsını bilmiyorum, en doğrusu, geri dönüp, mektubu Resûlullah Efendimize göstereyim. Bana mektubun muhtevâsını anlatırlar" dedi. Bu düşünce ile döndü ve Resûl-i Ekremin huzuruna girdi. "Ya Resûlullah! Bu mektubun muhtevâsını bilmiyorum" dedi. Resûlullah Efendimiz kâğıdı elinden aldı. Kâğıtta yazılı olanları sesli olarak okudu. O da Resul'i ekremin okuduklarını bir defâda ezberledi. Sonra Resûlullah Efendimize başka bir şeyi sordu. O anda, kapının sesini duyarak uyandı. Annesi kapıdan içeri giriyordu. Elinde kandil vardı. Yatağından kalktı. Annesi ona; "Oğlum, rüyânda birşey gördün mü?" diye sorunca: "Evet gördüm" dedi. O zaman, "ben de senin gördüğünü gördüm" dedi ve rüyâsını anlatmaya başladı. İki rüyâ arasında hiç fark yoktu.