Ne kadar 'var' ız '/ Ahmet BEKTAŞ

Neler oluyor şu dünyada, anlayan beri gelsin. Cümle dengeler  alt-üst olmuş, doğru-yanlış yer değiştirmiş; vakıa bütün hesaplar maddi çıkar, rant veya "konum kazanımı" üzerine bina edilmiş...Eğer bir insan "... 'Alimun bizati's Sudûr" yani "Kalbleri Allah'ın bilici olması" gerçeğine muvafık yaşamıyorsa, hayatını yağcı şebeleklere, mültefit dalkavuklara yada geçici makam ve şöhretlere endeksliyorsa, o insan boştur, hayatı da şomdur.Lakin ahir zamandayız. Aç kalma korkusu, konum endişesi, makam hırsı, dünya sevdası, vefasızlık, satıcılık ve menfaaat perestlik yürekleri sarmıştır. Unutur ademoğlu, bir parça ekmek için minnet edenlerin yarın el-ayak öpeceğini, yalnız dürüst ve samimi olanların berhudar olabileceğni...İnsan, kendisine saygısını yitirdiğinde, özüne ters düşer ve bitki olur, ot olur. Öz cevheri Rabbani Lütuflarla donatılmış insan, laş'e boyutu için el açmaz, boyun eğmez, kullara dilencilik etmez. Herşeyin mutlak sahibinin kapısından gayrı kapı bilmez.İlanen bilinmelidir ki, hakiki nazır cümle felekte dönen külli işlere, duyuşlara ve hallere eksiksiz ve tam kemal ile mutlaka vakıftır. İnsan bu bilgi ve iman üzere olduğunda endişe, keder ve karamsarlık onun semtinden geçmez. Çünkü mutlak vekil O'dur.Ciğeri, yüreği, dili, kalbi, aklı, eli ve gönlü "samimiyet suyu" ile yıkanmış olanlar, hesabı büyük divan'a göre yapanlardır. Orada gizli yok, orada her şey ayan-beyan... Başkasının düşmesinden memnun olmayanlar, üzülenler; samimiler ve gerçek hakikilerdir.Soru; ne kadar yoğrulmuşuz.... Yoksa hala, 'Varım ama şöyle olursa, gelirim ama böyle olursa, modunda mıyız?"Gelen gelir, kalan kalır. Hesapsız, beklentisiz, yalnız " Hüda rızası, gözetenler yol alır, yürür, gider. Senlik, benlikte olanlara dövünüp, seyretmek düşer. Yada bir parça dedikodu, gıybet...İddialı olmak yürek ister. Yüreklilerle yürüyünüz, yürüyelim. Gözlerimizi açıp etrafımıza bakalım, yok hayır bir tas çorbaya, bir çuval una talim edeceksek, âtî karanlıktır, haberimiz ola...