Bütçenin yükü vatandaşa, rantı faiz lobisine

Hazine ve Maliye Bakanlığı tarafından açıklanan 2026 yılı Mart ayı bütçe verileri, Türkiye ekonomisinin içine sürüklendiği yapısal çıkmazı ve vatandaşın omuzlarındaki yükün ağırlığını tüm çıplaklığıyla gözler önüne sermektedir. 

Rakamlar sadece birer istatistik değil, aynı zamanda yanlış ekonomi politikalarının, üretimden kopuşun ve faiz lobilerine teslimiyetin somut birer belgesidir. 

Mart ayında bütçe giderlerinin 1 trilyon 460 milyar TL'yi aşması, buna karşın gelirlerin geride kalarak 229,9 milyar TL'lik devasa bir açık oluşturması, sürdürülebilir bir mali yapının çok uzağında olduğumuzu kanıtlıyor.

Bu tablodaki en acı verici gerçek ise, Mart ayı bütçe açığının neredeyse tamamının tek başına faiz harcamalarından (235,9 milyar TL) kaynaklanmasıdır. 

Yani devlet, hizmet üretmek veya yatırım yapmak için değil, borcun faizini ödemek için açık vermektedir.

Vergi kıskacındaki vatandaş ve "faiz" paradoksu

Mevcut bütçe yapısı, devletin asli gelir kaynaklarını yaratmak yerine, tüm yükü vatandaşın sırtına "vergi ve ceza" yoluyla yüklediği bir sisteme dönüşmüştür. 

Bütçe gelirlerinin yüzde 86'sının vergi gelirlerinden oluşması, üretmeyen bir ekonominin hayatta kalabilmek için halkın cebine el uzatmasından başka bir şey değildir. 

Ocak-Mart dönemine baktığımızda, üç ayda toplanan 3,3 trilyon TL'lik verginin karşısında, 876 milyar TL'lik devasa bir faiz ödemesi durmaktadır. Bu durum, vatandaşın alın terinin doğrudan küresel finans çevrelerine ve rant gruplarına aktarıldığını göstermektedir. 

Hükümetin meydanlarda "faiz lobisi" ve "nas" söylemleriyle hamaset yapmasına rağmen, pratikteki uygulamanın faiz lobilerine "oluk oluk" para akıtmak şeklinde tezahür etmesi, siyasi söylem ile ekonomik gerçeklik arasındaki derin uçurumu ortaya koymaktadır. 

Devletin kendi kaynaklarını devreye alamaması, bütçe açıklarını kapatmak için daha fazla vergi, daha fazla ceza ve daha fazla borçlanma döngüsünü tetiklemektedir.

Gasp edilen devlet kaynakları

Oysa bir devletin, vatandaşını ağır vergi yükü altında ezmeden ayakta durmasını sağlayacak çok güçlü enstrümanları vardır. Bunların başında "senyoraj" geliri, yani devletin egemenlik hakkı olan para basma yetkisi gelmektedir. 

Türkiye, yıllardır bu hayati hakkını kullanmayarak, para piyasasının kontrolünü yabancı sermayeye ve bankalara devretmiş durumdadır. 

Kendi parasını emeği ve üretimi karşılığında piyasaya sürmeyen bir devlet, parayı borçla satın almak zorunda kalmakta ve bu da faiz sarmalını beslemektedir. 

Benzer bir durum yer altı kaynaklarımız için de geçerlidir. Altın, bor, petrol, doğalgaz, toryum ve kömür gibi stratejik maden rezervleri bakımından dünyanın en zengin ülkelerinden biri olmamıza rağmen, bu sahaların işletilmesi çoğunlukla yabancı şirketlere veya belirli rant gruplarına bırakılmaktadır. 

Devlet, kendi elindeki hazineyi başkalarına peşkeş çekerek bu devasa gelirden mahrum kalmakta, ardından bütçeyi dengelemek için halka yeni vergiler salmaktadır. 

Üstelik kârlı kamu kuruluşlarının (KİT) özelleştirme adı altında, birkaç yıllık kârı karşılığında satılması, devletin sadece gelirini yok etmekle kalmamış, bu alanlarda tekelleşmeyi ve aşırı pahalılığı da beraberinde getirmiştir.

Kurtuluş reçetesi: Milli Ekonomi Modeli ve Bağımsız Türkiye

Bu karanlık tablodan çıkışın yolu, mevcut sistemin yamalarla düzeltilmeye çalışılması değil, kökten bir sistem değişikliğidir. Bu noktada Prof. Dr. Haydar Baş tarafından kaleme alınan ve dünyada birçok ülke tarafından uygulanan "Milli Ekonomi Modeli", Türkiye için tek gerçekçi kurtuluş reçetesidir. 

Bu model, devleti bir tüccar gibi değil, babacan bir "Sosyal Devlet" kimliğine geri döndürmeyi amaçlar. 

Modelin temel taşlarından biri olan senyoraj hakkının kullanımı, devletin emek ve üretim karşılığı para basarak piyasaya arz etmesini sağlar. Bu sayede vatandaşın alım gücü artırılırken, üreticiye sıfır faizli krediler sunularak üretim maliyetleri düşürülür. 

Madenlerin yüzde 51 devlet, yüzde 49 millet ortaklığıyla işletilmesi önerisi ise, hem hammadde bağımlılığını bitirecek hem de yer altı zenginliğini doğrudan halkın refahına aktaracaktır. 

Özelleştirilen stratejik kurumların geri alınmasıyla devlet, enerji ve sanayi kârlarını bütçeye aktararak vergi yükünü minimize edecektir. 

Bugün bütçeyi bir faiz bütçesi olmaktan çıkarıp hizmet bütçesine dönüştürecek tek siyasi irade, bu eşsiz modeli parti programına alan Bağımsız Türkiye Partisi (BTP) ve lideri Hüseyin Baş'tır. 

Türkiye'nin daha fazla vakit kaybetmeden bu "gerçek yerli ve milli" kadroya ve modele fırsat vermesi, ekonomik bağımsızlığımız için hayati bir zorunluluktur.